Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2015/9559 K.2017/8449

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, davacının iş aktinin davalı tarafından haksız feshedildiğini, davalıda 24 saat gece ve gündüz vardiyası halinde çalışma olduğunu, gündüz vardiyasının 08:00-19:00, gece vardiyasının 19:00-08:00 saatleri arasında olduğunu, davacının bu vardiyalarda dönüşümlü çalıştığını, günde 12 saat haftada 6 gün, 45 dakika yemek ve 15'er dakikadan günde 2 kere çay molası vererek çalıştığını, bir kısım işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, ücret, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarını istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, 1,5 saat öğlen tatili ve yemek molası bulunduğunu, vardiyalı çalışma iddiasının gerçek dışı olup tanık beyanları ve giriş çıkış dökümleri ile bunun ispatlanacağını, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davacının 01/01/2008-01/07/2009 ve 09/03/2010-30/07/2012 tarihleri arasında iki dönem halinde davalı şirkete ait işyerinde çalıştığı, kıdemi, tanık beyanları ve emsal ücret araştırması sonucunda en son 1.200,00-TL net aylık aldığı, birinci dönemdeki çalışmanın sigorta bildiriminin yapılmaması, ücretlerinin zamanında ödenmemesi, gerçek ücretlerin ücret bordrosunda gösterilmemesi gibi nedenlerle davacı tarafından haklı nedenle istifa suretiyle sonlandırıldığı, ikinci dönem çalışmasının haksız ve bildirimsiz işveren tarafından feshedildiğinin iddia edildiği, davalı tarafça;

son çalışma döneminde davacının yıllık iznini kullandıktan sonra izin bitiminde işe gelmemesi üzerine iş akdinin haklı nedenle sona erdirildiğinin savunulduğu, işyerinde sigorta bildirimlerinin düzenli olarak yapılmadığı, gerçek ücretlerin bordrolara yansıtılmadığı, fazla mesai ücretlerinin ödenmemesi gibi nedenlerle iş akdini haklı nedenle feshetme hakkına sahip davacının işçilik alacaklarını yakacak biçimde izinsiz ve mazeretsiz işe gelmemesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğu, iş akdinin işveren tarafından haklı neden olmaksızın feshedildiği kanaatine varıldığından, kıdem-ihbar tazminatı taleplerinin haklı olduğu,

davacının fazla mesai yaptığı, genel tatil günlerinde çalıştığı, karşılığının ödendiğinin işverence kanıtlanamadığı, bir işçinin günlük çalışma süresinin üzerine sürekli olarak fazla çalışma yapması hayatın olağan akışına aykırı bulunduğundan, hastalık, mazeret, izin gibi çalışılmayan günlerin olmasının kaçınılmaz bulunduğu bilinmekle takdiren 1/3 oranında hakkaniyet indirimi yapılmış, işe giriş çıkış raporlarından 17 günlük yıllık iznin kullanılmadığı ve ücretlerin ödendiğinin ispat yükü işverene ait olup 2012 yılı Temmuz ayına ait ücretin ödendiğinin kanıtlanamadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Somut uyuşmazlıkta, fazla mesai ücreti talebi açısından bilirkişi raporunda sadece 2012 yılı için olan giriş çıkış kayıtları genel değerlendirmeye tabi tutulmuştur. Gün gün giriş çıkışlardan değil, giriş çıkış kayıtları ile uyumlu olan tanık beyanına göre hesaplama yapılmıştır.

Giriş çıkış kayıtları olan dönemler için bu kayıtlar üzerinden haftalık bazda gün gün hesaplama yapılarak haftalık fazla mesai hesaplanmalı, giriş çıkış kaydı olmayan dönem için tanık beyanlarına göre yapılan hesaplama olduğu gibi bırakılmalı, bu şekilde kayıtlara dayalı dönem için yapılan hesaplamadan takdiri indirim yapılmamalı, tanık beyanlarına göre yapılan hesaplamadan, ilk karardaki gibi 1/3 oranı üzerinden takdiri indirim yapılmalı, neticeten elde edilen bu miktarlar toplanarak fazla mesai ücreti olarak hüküm altına alınmalıdır. Fazla çalışmanın yazılı şekilde hüküm altına alınması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.