Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2016/14150 K.2020/2812

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, süresi içinde taraflar vekillerince temyiz edilmiş ise de; duruşma gününün davalı tarafa tebliği için posta pulu bulunmadığından duruşma isteğinin reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi. gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı iş yerinde 12/06/2007-12/11/2013 tarihleri arası planlama ve koordinasyon bölümünde ön maliyet sorumlusu olarak çalıştığını, son ücretinin aylık net 3.250,00 TL olduğunu, iş akdinin 12/11/2013 günü işverenlik tarafından haklı neden olmaksızın feshedildiğini iddia ederek, kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti ve ücret alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, dava konusu taleplerin zamanaşımına uğradığını, davacı işçinin davalı şirkete ait araçla bayram tatilinde kendi özel seyahatinde 4.000 km yol yaptığını, yakıt masrafını şirkete yüklediğini, işverenin güvenini bu şekilde kötüye kullanmasının ortaya çıkması sonrası yaşadığı utanç nedeniyle kendi isteğiyle istifa ettiğini, istifa sonrası davacının şirketin patronlarının tüm özel bilgi, mesaj, e-posta ve resimlerini gizlice ele geçirdiğinin tespit edildiğini, davacının yıllık izinlerini kullandığını, iddia edilen çalışma saatlerinin gerçeği yansıtmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı yasal süresi içinde taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçi işyerinde çalıştığı sırada fazla çalışma yaptığını ileri sürmüş ve bu yönde talepte bulunmuştur.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı tanığı anlatımına göre haftalık 5,5 saat fazla çalışma hesaplanmış, indirim hususu da değerlendirilerek mahkemece hüküm kurulmuştur.

İşyerinde fazla çalışma yapıldığını ispat yükü davacı işçiye ait olup, bu konuda yazılı delil ileri sürülmemiştir.

İşçinin gönderdiği e-mailler günlük yada haftalık çalışma sürelerini açıkça ortaya koymadığından delil olarak değerlendirilmemiştir.

Davacı tanığı F.B. davacının günlük ve haftalık çalışma sürelerine dair bir kısım açıklamalarda bulunmuş ise de adı geçen tanık ile davacı arasında duygusal ilişki olduğu, beraber tatile gittikleri dosya içeriğinden anlaşılmaktadır. Adı geçen tanık işyeri çalışanı olsada davacı ile arasındaki sözü edilen ilişki nedeniyle anlatımları tek başına delil olarak yeterli görülmemiştir.

İki davalı tanığı işyerinde haftanın 5 günü ve günde 10 saat çalışıldığını açıkladıklarından buna göre ara dinlenme süresi de düşüldüğünde haftalık 45 saati aşan çalışmanın varlığı ispatlanamamıştır. Davalı tanıklarından D.G. davacının eşi olup, davacının cumartesi günleri işyerine çalışmak üzere gittiğini söylediğini ve bazı akşamlar eve geç geldiğini ancak eve geldiğinde alkollü olduğunu ve işyerini aradığında da işyerinde olmadığının söylendiğini açıklamış, kendisinin de işyerinde çalıştığı dönemde haftanın 5 günü çalışıldığı ve fazla çalışma olmadığını beyan etmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, dosyadaki mevcut delil durumuna göre davacının fazla çalışma yaptığını usulüne uygun olarak ispat edemediği kabul edilmeli ve isteğin reddine karar verilmelidir.

F) Sonuç: