KÜNYE
9. Hukuk Dairesi 2016/1593 E., 2016/1533 K.·Mahkemesi : Ankara 4. İş Mahkemesi
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 21 Ocak 2016
- Tarihi
- 15/10/2014
- Numarası
- 2014/987-2014/877
Karar Metni
298 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
İlk derece mahkemesi kararının davalı tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 03.07.2014 gün ve ... Esas,... Karar sayılı kararı ile hükmün bozulmasına karar verilmiştir. Mahkemece, davacı işçinin iş sözleşmesinin feshinin ardından yeni alt işverende çalışmasının yeni bir iş ilişkisi niteliğinde olduğu gerekçesi ile bozmaya karşı direnme kararı verilmiştir. Direnme kararının süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmiş olup, Dairemizin 6352 sayılı kanunun 40. maddesi ile eklenen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ikinci maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.
YARGITAY KARARI
Dairemizin “Davacının hizmet cetveline göre 31/8/2009 tarihinde çıkış bildirildikten sonra 1/9/2009 tarihinde başka işyerinden giriş bildirilmiştir. Davalı tanıkları ifadelerinde davacının ihaleyi kazanan yeni şirket olan dava dışı F.. Ltd. Şti.nde işe başladığını beyan etmişlerdir. Mahkemece bu husus araştırılmamıştır.
Mahkemece davalının işyeri devrine ilişkin iddiaları ve buna bağlı olarak davacının hizmet akdinin devam edip, etmediği araştırılmadan karar verilmesi hatalıdır” gerekçesi ile verilen kararına karşı yerel mahkemece “Somut olayda davalı şirket cevap dilekçesinde açıkça “… işin son bulması ile iş akti haklı olarak sonlandırılmıştır…” ibaresi ile fesih olgusunu açıkça kabul etmiştir.
Diğer yandan kıdem ve ihbar tazminatı ödeme savunmasında bulunmuş buna ilişkin banka dekontu sunmuştur. Bu durumda işyerinin devri ve davacının kesintisiz çalışma olgusundan değil iş sözleşmesi feshi sonrası davacının yeni bir iş sözleşmesi ile yeni işyerinde çalışma olgusunun gerçekliği söz konusudur” gerekçesi ile direnilmiş olup, direnmenin doğru olduğu, yerel mahkemesince bu hususun düzeltildiği anlaşıldığından,
Yargıtay 9. Hukuk Dairesi, E. 2016/1593, K. 2016/1533, 21 Ocak 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama