Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2016/17543 K.2020/5895

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hüküm, süresi içinde duruşmalı olarak davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; HUMK.nun 438.maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 21.09.2009-27.04.2013 tarihleri arasında davalı şirkete ait işyerinde önce kasiyer sonrasında haftada 6 gün, en az 3 ya da 4 gün, günde 12 saat ara dinlenme süresi kullanmaksızın çalıştığını, davacının bazen gece çalışmaları nedeniyle ertesi gün saat 10.00'a kadar çalıştığını ve mağaza düzenlemesi yapıldığında normal çalışma saatlerinden en az 2 ya da 3 saat fazla çalıştığını, işyerinde haftada 7 gün çalışma yapıldığını, AVM’lerin dini bayramların ilk günü saat 13.00'te açıldığını ve davacının çalışma süresi boyunca dini ve milli bayramlarda izin kullanmadığını,

davacının bir önceki yıldan kullandırılmayan 7 günlük izni bulunduğunu, davacının çalışma saatlerinin yasal sürelere getirilmesi ve fazla çalışma ücretlerinin ödenmesi taleplerini davalı işverene bildirdiğini ve taleplerinin reddedildiğini, taraflar arasındaki iş sözleşmesinin davacı tarafından 27.04.2013 tarihinde haklı nedenle feshedildiğini iddia ederek bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının davalı işyerinde 21.07.2009-27.04.2013 tarihleri arasında en son aylık brüt 1.076,46 TL ücret ile satış danışmanı olarak çalıştığını ve istifa ederek işten ayrıldığını, davacının çalıştığı AVM’lerin açılış ve kapanış saatlerinin 10.00-22.00 saatleri arasında olduğunu, davalı şirkette vardiyalı çalışma düzeni bulunduğunu ve çalışanların haftada 6 gün, 1 saat ara dinlenme süresi kullanarak çalıştığını, işyerindeki bir günlük full çalışmanın 10.00-22.00 saatleri arasında yapıldığını,

çalışanlara tatil günlerinde çalışmaları durumunda fazla çalışma ücreti ödendiği gibi tüm çalışanlara ayda 10 saat fazla çalışma ücreti ödendiğini, bu nedenle davacının fazla çalışma ücreti ödenmesine ilişkin isteminin haksız olduğunu, davacının ücret bordrolarında genel tatil ve hafta tatili ücretlerinin ödendiğinin anlaşıldığını, davacının yıllık izinlerini kullandığını ve iş sözleşmesinin feshi tarihinde hak ederek kullanmadığı 14 günlük izin ücreti karşılığı brüt 502,35 TL izin ücretinin son ücret bordrosu ile davacıya ödendiğini,

İş Teftiş Kurulu Başkanlığının davalı şirkete ait işyerlerinde yaptığı denetim sonucunda düzenlenen tutanak ile davalı şirkete ait işyerlerinde 10.00-18.00 ve 14.00-22 saatleri arasında çalışma yapıldığının tespit edildiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının dava dilekçesinde belirtmiş olduğu fazla çalışma, ulusal bayram genel tatil alacaklarının varlığını usulüne uygun kanıtlaması nedeni ile feshin haklı nedene dayandığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı süresi içerisinde davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçi iş sözleşmesini ödenmeyen işçilik alacakları sebebi ile İş Kanununun 24/II-e maddesi uyarınca 27.04.2013 tarihinde haklı nedenle feshettiğini ileri sürerek ihbar ve kıdem tazminatı isteklerinde bulunmuş, mahkemece her iki tazminat isteğinin kabulüne karar verilmiştir.

Fesih haklı nedene dayansa da iş sözleşmesini fesheden tarafın ihbar tazminatına hak kazanması mümkün olmadığından kıdem tazminatının kabulü isabetli ise de ihbar tazminatı isteğinin reddine karar verilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

F) Sonuç: