Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2016/18132 K.2016/13673

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı şirkete ait gemilerde 1989 yılından 25.03.2007 tarihine kadar kesintisiz olarak gemici sıfatıyla çalıştığını, çalıştığı süre boyunca yıllık 1 ay izin kullandığını, 11 ay boyunca da haftada 7 gün, günde 8 saatten az olmamak üzere görevi başında bulunduğunu, 6 günlük çalışma sonunda 1 gün hafta tatili kullanması gerekirken kullanmadığını, tatil gününde çalıştığı için 2,5 günlük ücrete hak kazandığını, bu durumda çalıştığı süre boyunca haftada 1,5 gün eksik ücret aldığını, ayrıca resmi tatil ve bayramlarda da çalıştığını ve bu çalışmaları karşılığı olan ücretlerinin eksik ödendiğini,

hem kanun hem toplu sözleşme gereğince ulusal bayram ve genel tatil günleri izin süresinden sayılmamasına rağmen müvekkilin yıllık izinlerinin haftanın 7 günü izinden sayılarak hesaplandığını ve her yıl 4-5 gün eksik izin kullandırıldığını, yine toplu iş sözleşmesi gereği bağlama limanı dışında sefer yapan gemilerde 45 gün fiilen çalışan personele 4 gün mahrumiyet izni verilmesi gerekirken bu izinlerin de eksik kullandırıldığını, nöbet tutan personele nöbet süresi için fazla çalışma ücreti ödenmesi gerekirken bu ücretlerin de ödenmediğini,

yılda 4 tam maaş ikramiye 30 gün üzerinden ödenmesi gerekirken müvekkile ikramiyelerden ikisinin 26 gün üzerinden hesaplanarak eksik ödendiğini iddia ederek; fazla mesai ve hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti, yıllık izin ücreti ve ikramiye alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, öncelikle gemiadamı alacağının TTK m. 1235/3 kapsamında değerlendirilmesi gerektiğini ve TTK m. 1259 uyarınca bu alacakların 1 yılda zamanaşımına uğradığını dava dilekçesinde ileri sürülen, çalıştırılan hafta tatili günü ücretinin 1,5 gün eksik ödendiği iddiasının toplu iş sözleşmesi, Deniz İş Kanunu ve Yargıtay uygulamasına uygun olmadığını,...

İş Kanununun 28. maddesine göre fazla çalışma ücretinin %25 zamlı ücret olduğunu, gemilerinin 6 ay seferde olup diğer aylarda bakım ve onarım için bağlama limanında beklediğini, 3 vardiya halinde çalışmayı temin edecek sayıda personel çalıştırıldığından fazla çalışma yaptırılmasının mümkün olmadığını, davacının aylık fazla çalışma süreleri için ödenmesi gereken ücretlerinin toplu iş sözleşmesi ve Deniz İş Kanunu uyarınca her ay düzenli olarak ödendiğini, davacının bu ödemelerle ilgili herhangi bir ihtirazi kaydının olmadığını, hafta tatili ücretinin ödenmediği iddiasının da gerçek dışı olduğu,

şirketin bir kamu kuruluşu olması sebebiyle böyle bir uygulamanın mümkün bulunmadığını, maktu aylık ücret dışında hiçbir iş karşılığı olmaksızın bir aylık kök ücretin 1/26’sı tutarında hafta tatili ücreti ödendiğini, genel tatil ücretinin de yine aynı tutarda ödendiğini, genel tatil gününde fiilen çalışılması halinde ise o günlere ait ücretin fazla mesai bordroları içinde ödendiğini, yıllık ücretli izin sürelerine hafta tatili günlerinin de eklenmesi gerektiği yönündeki iddianın da gerçek dışı olduğunu, Deniz İş Kanununun ve toplu iş sözleşmesinin ilgili hükümleri gereğince gemi adamlarına 30 takvim günü izin verildiğini,

davacının yıllık izin sürelerine mahrumiyet izinlerinin de eklendiğini belirterek mahrumiyet izni alacağı bulunmadığını, üç vardiya usulü nöbet tutulduğundan nöbet süresine ilişkin fazla mesai hakkının doğmadığını, 6772 sayılı Kanunun 4/2 maddesi uyarınca her biri 26 günlük ücret üzerinden yılda 2 maaş ve 2448 sayılı Kanun uyarınca her biri 30 günlük ücret üzerinden yılda 2 maaş olmak üzere toplam 4 adet ikramiye ödendiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkeme, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanarak davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Dosya içeriğine göre, yargılama safhasında aynı bilirkişiden özellikle davalının ödeme kayıtlarına dayalı itirazları üzerine 3 ü ek rapor olmak üzere toplam 4 hesap raporunun alındığı görülmüştür. Ancak bu raporlar denetime elverişli olmadığı gibi hesaplamalarda davacının dava dilekçesindeki kabullerinin de gözardı edildiği ve bu nedenle yanlışlığa düşüldüğü görülmüştür.

Belirtilen nedenlerle, farklı bilirkişiden davacı kabullerinin dikkate alınıp, özellikle davalının ödeme kayıtlarına dayalı itirazlarının karşılandığı denetime açık ek rapor alınarak sonuca gidilmesi için kararın bozulması gerekmiştir.

F) Sonuç: