Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2016/18286 K.2016/15296

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti: Davacı, davalıya ait işyerinde bireysel müşteri temsilcisi olarak çalışmış olduğunu, emeklilik nedeniyle iş sözleşmesinin sona erdiğini, hak kazandığı izinlerin tam olarak kullandırılmadığı gibi fazla çalışma ücretinin de ödenmediğini ileri sürerek fazla çalışma ile yıllık izin ücreti alacağının tahsilini, istemiştir. B) Davalı Cevabının Özeti: Davalı, zamanaşımı def'ini öne sürüp, davacının çalıştığı sürede yıllık izin kullandığını ve alacağı olmadığını ayrıca davacının yönetici pozisyonunda olması nedeni ile ...kapsamında olmadığını ve fazla çalışma alacağı da bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir. C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, ...'in 13. Maddesinin b bendinde "yıllık ücretli izin sürelerinin içine rastlayan hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil günleri izin süresine dahildir" hükmü yer aldığı, İş Kanunu'nun 56 ve 57. Maddelerinde ise bu düzenlemenin aksine izin süresine rastlayan bu günlerin izin süresinden sayılmayacağı düzenlemesinin yer aldığı,

bu her iki madde emredici nitelikte olduğundan toplu iş sözleşmesi ile işçinin daha aleyhine bur durum oluşturulamayacağı ancak işyerinde yürürlükte bulunan ...'in yıllık izne ilişkin düzenlemesi genel olarak İş Kanunu'ndaki yıllık izne dair hükümlere göre işçinin daha lehine bir düzenleme olduğundan ve ... uygulanmadığı taktirde davacının talep edebileceği yıllık izin alacağı daha az olacağından ...'in ilgili maddeleri ile getirilen düzenlemenin davacı işçinin aleyhine bir durum oluşturmadığı, lehine bir durum oluşturduğu,

...'in ilgili maddeleri bir bütün olarak değerlendirildiğinde İş Kanunu'nun emredici nitelikteki izne ilişkin bu maddelerine aykırılık teşkil etmediği buna göre davacının bakiye yıllık izin ücretine hak kazandığı ayrıca fazla çalışma alacağı da olduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacının hak kazandığı izin süresi yönünden taraflar arasında uyuşmazlık vardır.

İşyerinde uygulanan Toplu İş Sözleşmesinin yıllık izinleri düzenleyen 13. madde hükmünde " yıllık ücretli izin sürelerinin içine rastlayan hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil günleri izin süresine dahildir" şeklinde hüküm bulunmakta ise de bu hüküm 4857 sayılı İş Kanunun 55 ve 56. madde hükümlerine aykırıdır. Kanuna aykırı olması nedeni ile Toplu İş Sözleşmesindeki bu hüküm dikkate alınmadan yapılan hesaplamaya itibar edilmesi gerekirken yazılı şekilde Toplu İş Sözleşmesindeki hükme itibar edilerek alacağın belirlenmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3- Davacının davalı işyerinde fazla çalışma alacağı olup olmadığı hususunda taraflar arasında uyuşmazlık vardır.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı tanık beyanlarına göre davacının fazla çalışma yaptığı, kabul edilip buna göre hesaplama yapılmıştır.

Söz konusu alacağın varlığını ipatlama yükü davacı da olup davacı delil olarak tanık beyanlarına dayanmıştır.

Hesap dönemi itibariyle davacı tanıkları davacı ile birlikte aynı şubede çalışmamış olup genel nitelikli beyanlarda bulunmuşlardır. Bu beyanlar alacağın varlığını ispatlamada yetersiz olduğundan fazla çalışma ücreti talebinin ispatlanamaması nedeni ile reddi yerine kabulü bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç: