Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2016/21539 K.2020/9345

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkillerinin 08/07/2010-25/12/2014 tarihleri arasında davalı işyerinde balon imalat ustabaşı olarak çalıştığını, haftanın 6 günü 1 hafta 08.00-20:00 arasında, diğer hafta 20.00-08.00 arasında çalışığını, aylık 1.360,00 TL ücret aldığını, bir kısım ücretin elden ödendiğini, iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini, iddia ederek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve fazla çalışma ücretinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 08/07/2010-25/12/2014 tarihleri arasında çalıştığını, davacının iş arkadaşı ...'ı mesai saatleri içinde sözlü olarak taciz ettiğini, mesai saatleri dışında telefonuna taciz ve küfür içerikli mesajlar attığı davacının iş akdinin bu sebeple haklı nedenle feshedildiğini, aylık brüt 1.363,81 TL ücret aldığını ve ücretin tümünün bankadan ödendiğini, işyerinde 3'lü vardiya uygulandığını ve toplam bir saat ara dinlenmesi olduğunu, fazla çalışma olduğunda karşılığının bordrolarla ödendiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı işverenlikçe davacının iş akdinin haklı nedenle sonlandırıldığı sonuç ve kanaatine varılmakla yasal şartları oluşmadığından davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin ve yine işyerinde davacının 3'lü vardiya sistemine göre çalıştığı, fazla çalışma yapıldığı takdirde bordrolara yansıtılarak karşılığının ödendiği anlaşılmakla, davacının fazla çalışma alacağı taleplerinin reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacının iş akdinin feshinin haklı sebebe dayanıp dayanmadığı ve bu kapsamda davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin yerinde olup olmadığı noktasında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı, işyerinde çalışan ... isimli kadın işçiye işyerinde sözlü tacizde bulunmadığı, bu kişiye attığı yazılı mesajın bu işçiye yönelik olmadığı ve yanlışlıkla atıldığı, işyeri arkadaşına karşı yazılı ve sözlü tacizde bulunmadığından kıdem ve ihbar tazminatı ödenmeksizin iş akdinin feshinin yerinde olmadığını iddia etmiş, davalı ise bu kadın işçinin işten ayrıldığını, ayrılırken doldurulan ayrılış mülakat formunda davacı tarafından işyerinde sözlü tacizde bulunulduğu,

işyeri dışında da telefonuna yazılı mesajlar atılarak taciz edildiği için işyerinden istifa ettiğini bildirdiğini, bu nedenle davacının iş akdinin haklı sebep ile feshedildiğini savunmuştur. Davacının iş akdinin feshine gerekçe olarak gösterilen ve kendisinin sözlü ve yazılı olarak davacı tarafından taciz edildiğini bildiren kadın çalışan mahkemede dinlettirilmemiştir. Davalı tarafından işyerinde kadın çalışanın sözlü olarak taciz edildiğine ilişkin bir delil sunulmamıştır.

Bu hususta dinletilen tanığın tacize ilişkin bir bilgisi yoktur. Tanık, kadın işçi ile davacının iş dışında görüştükleri, çay içmeye gittikleri dışında bir bilgi sunmamıştır.

Yazılı taciz edildiği iddiasına dayanak gösterilen mesaj içeriğine bakıldığında ise mesajın küfür içeren kısmının bu kadın işçiye yönelik olmadığı, davacının işi öğrettiği bir kişinin kendisine ihanet ettiği yönündeki küfürlü bir mesaj olduğu ve muhatabının kadın işçi olmadığı, hatalı olarak bu kadın işçiye gönderildiği, ancak mesajların saati ve uslübu itibariyle uygunsuz olduğu anlaşılmaktadır.

Anlatıldığı şekilde gelişen olaylarda davacının eyleminin haklı fesih nedeni ağırlığında olmadığı, geçerli fesih nedeni kabul edilerek, davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin kabulü gerektiği açık olup, karar bu yönüyle hatalıdır.