Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2016/25450 K.2020/10664

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı bankada 12/06/2003-25/09/2014 tarihleri arasında çalıştığı, fazla çalışma yaptığı halde ücretinin ödenmediği iddiası ile fazla çalışma ücreti alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama neticesinde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe :

Davacının fazla çalışma ücretine hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır. Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 41. maddesine göre haftalık 45 saati aşan çalışmalar fazla çalışma sayılır. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 63. maddesi hükmüne göre günlük çalışma süresi 11 saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok 11 saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde 11 saate kadar olan çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saat ve daha fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Somut uyuşmazlıkta; davacı, işyerinde mesainin 09:00-18:00 saatleri arasında olmasına rağmen en erken saat 20:00’de işten çıktığını, ayrıca ayda 2 cumartesi 10:00-15:00 saatleri arasında çalışarak fazla çalışma yaptığını iddia etmiş, delil olarak tanık deliline dayanmıştır.

Davacı tanığı Arzu kendisinin 2004-2014 yılları arasında çeşitli şubelerde çalıştığını, davacı ile 2010-2012 yılları arasında Silivri’de 2,5 yıl birlikte çalıştıklarını beyan etmiş, davacı tanığı İpek ise davacı ile aynı şubede 2008 yılında birlikte çalıştıklarını beyan etmiştir.

İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemeyeceği ve davacı tanığı İpek’in hesaplama döneminde davacı ile birlikte çalışması bulunmadığı, davacı tanığı Arzu’nun ise 2010- 2012 yılları arasında 2,5 yıllık süre davacı ile birlikte çalışması bulunduğu halde, bu tanık beyanlarına göre zaman aşımına uğramayan tüm çalışma dönemi için fazla çalışma ücreti hesaplanması hatalıdır.

Öte yandan tanık beyanına göre davacının 09:00-20:00 saatleri arası çalıştığının kabul edilmesi isabetli ise de, 09:00-20:00 saatleri arasındaki toplam süre 11 saat olduğu halde, dinlenme süresinin yarım saat olduğunun ve 09:00-20:00 saatleri arasındaki fiili çalışmanın 11,5 saat olduğunun kabul edilmesi de hatalıdır.

O halde, tanıklar ile birlikte çalıştığı süreler esas alınarak, davacının haftanın 5 günü 09:00-20:00 saatleri arasındaki 11 saatlik sürede 1 saatlik yemek ve dinlenme molası hariç günlük 10 saat çalıştığı, ayrıca ayda 2 haftada cumartesi günleri 10:00-15:00 saatleri arasında yarım saatlik yemek ve dinlenme molası hariç günlük 4,5 saat çalıştığı kabul edilmeli, bu çalışma şekline göre belirlenecek haftalık fazla çalışma sürelerinden ücrete dahil olduğu kabul edilen fazla çalışma süreleri de düşülerek belirlenecek bakiye fazla çalışma süreleri karışlığı fazla çalışma ücreti alacağı hesaplanarak hüküm altına alınmalıdır.

Mahkemece belirtilen hususlar gözetilmeden yanılgılı değerlendirme ile verilen karar hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.