Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2016/25483 K.2020/9712

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı şirkete ait ambulanslarda 24 saat nöbet usulü ile doktor olarak çalıştığını, ayrıca çağrı merkezinde de nöbet tuttuğunu, ayda ortalama (her biri 24 saat süren) 15-16 nöbet tutup karşılığında aylık maaş aldığını, çağrı merkezinde tuttuğu nöbet ile birlikte toplam 15-16 nöbet için ortalama brüt 7.500,00-8.000,00 TL ücret aldığını, fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini, ... sözleşmesinin davacı tarafından haklı sebeple feshedildiğini beyan ederek kıdem tazminatı ve fazla çalışma ücreti ile birlikte bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 31/07/2002 tarihli ... sözleşmesi uyarınca ambulans doktoru olarak nöbet usulü ile nöbet ücreti karşılığında çalıştığını, çalışmasının 24 saat nöbet ve 48 saat dinlenme şeklinde olduğunu, bir nöbet ücretinin 485,00 TL olduğunu, ... sözleşmesinin davacının istifası ile sona erdiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davacının kıdem tazminatı ile fazla çalışma ücretinin kabulüne, hafta tatili ve genel tatil ücreti talebinin reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı dava dilekçesinde, çağrı merkezinde tuttuğu nöbet ile birlikte toplam 15-16 nöbet karşılığı son ücretinin ortalama brüt 7.500,00-8.000,00 TL olduğunu ileri sürmüştür. Mahkemece, davacının son ücretinin 8092 TL olarak kabul edilmesi talep aşımı olup, talebin aşılması suretiyle karar verilmesi hatalıdır.

3-Davacı ıslah dilekçesinde, dava dilekçesinde talep edilen fazla çalışma ücretinin 2.000,00 TL olduğunu, ıslah edilen miktarın ise 12.786,00 TL olduğunu beyan ederek 14.786,00 TL fazla çalışma ücretinin davalıdan tahsilini talep etmiştir. Mahkemece talep aşımı yapılarak 21.008,25 TL net fazla çalışma ücretinin hüküm altına alınması hatalı olup, kararın bu sebeple bozulması gerekmiştir.

4-4857 sayılı ... Kanununun 63. maddesine göre çalışma süresi haftada en çok kırkbeş saattir. Aksi kararlaştırılmamışsa bu süre, işyerlerinde haftanın çalışılan günlerine eşit ölçüde bölünerek uygulanır. (Ek cümle: 10/9/2014-6552/7 md.; Değişik cümle: 4/4/2015-6645/36 md.) Tarafların anlaşması ile haftalık normal çalışma süresi, işyerlerinde haftanın çalışılan günlerine, günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabilir. Kanunun 41/1 maddesine göre ise, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık ortalama çalışma süresi, normal haftalık ... süresini aşmamak koşulu ile, bazı haftalarda toplam kırkbeş saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Somut olayda, doktor olarak çalışan davacının ayda ortalama 12 nöbet tuttuğu ve her biri 24 saat olan bu nöbetlerin 14 saatlik kısmında fiilen çalıştığı kabul edilmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda iki seçenekli değerlendirme yapılmış, mahkemece itibar edilen 2. seçenekte davacının ortalama 12 nöbetin her birinde fiilen 14 saat çalışarak ayda 168 saat ve haftada (168/4=) 42 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Davacı işyerinde nöbet sistemi ile çalıştığına göre, davacının aylık çalışma süresi (14x12=) 168 saat olup, bu durumda haftalık çalışma süresinin 45 saati aşmadığı açıktır.

Diğer taraftan 4857 sayılı Kanununun 63. maddesine göre haftalık çalışma süresi 45 saati aşmamakla birlikte, günlük 11 saati aşan çalışma süresinin denkleştirmeye tabi tutulması mümkün değildir. Buna göre davacının haftalık çalışma süresi 45 saati aşmasa dahi, günde 11 saati aşan çalışma süresinin fazla çalışma olarak kabulü gerektiği açıktır. Mahkemece davacının her bir nöbette (14 saat-11 saat=) 3 saat fazla çalışma yaptığı, buna göre aylık (3x12=) 36 saat ve haftalık (36/4=) 9 saat fazla çalışma yaptığının kabulü gerekirken, nöbette geçen sürenin tamamı fazla çalışma olarak kabul edilerek haftada 42 saat üzerinden fazla çalışma ücreti hesaplanması hatalıdır. Temyiz edilen kararın açıklanan sebeplerle bozulması gerekmiştir.