Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2016/27906 K.2020/13436

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 09.06.2003-11.04.2014 tarihleri arasında davalı işveren nezdinde reklam ve halkla ilişkiler personeli, 2005 yılından itibaren müdürün yerine sorumlu olarak çalıştığını, 2003 yılında davalı şirkette Reklam ve Halkla İlişkiler Çalışanı pozisyonunda başladığı görevine, 2005 yılından itibaren Reklam ve Halkla ilişkiler Sorumlusu olarak 4 kişi ile birlikte çalışmasına devam ettiğini, 2007 yılı Ekim ayında şirketin satılması ile genel merkezinin 2008 yılı Şubat ayında İstanbul’a taşınması ile ekibinde 1 kişinin kaldığını, bu sebeple iş yükünün arttığını, iş ve sorumluluklarının arttığını,

Mart 2014 bordrosunda ücretinin 5.170,00 TL brüt olduğunu, yılda 4 maaş ikramiye bulunduğunu, normal mesainin hafta içi 08:30-18:30 olmasına rağmen çalıştığı dönem boyunca mesai yaptığını, işlerin görece olarak rutinde seyrettiği zamanlarda haftanın ortalama 3 günü 21:00’a kadar devam eden çalışmalar yaptığını, her yıl yılda bir kez yapılan bayi ve servis toplantıları için iki ay boyunca hafta tatili dahil olarak her gün 00:00’a kadar çalıştığını, yurt dışı organizasyonlarında 03:00’a kadar çalıştığını, davalı firmanın logosunun değiştiği 2010 yılı Eylül ayından 2012 yılı sonuna kadar hafta içi her gün 21:00’a kadar çalıştığını,

her ay aralıksız 1 hafta her gün 00:00’a kadar çalıştığını, iki yılda bir düzenlenen fuar açılışları için fuardan önceki 2 ay haftanın 5 günü 23:00’a kadar çalıştığını, son 3 gün 05:00’a kadar çalıştığını, davalı şirketin 60. Kuruluş yılı olan 2014 yılı için etkinlikler kapsamında 2013 yılı ağustos ayından itibaren yapılan hazırlıklarda özellikle 60. Yıl reklam filmi için iki hafta boyunca 03:00’a kadar çalıştığını, 2012 yılı Ekim- ila Aralık ayı döneminde gece 00:00’a kadar çalıştığını, 2014 Şubat ayında düzenlenen balo için 2 ay boyunca 00:00’a kadar çalıştığını,

işlerin rutin devam ettiği dönemlerde cumartesi günleri ayda bir kez 11:00-17:00 arası çalıştığını, bir kısım işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek fazla mesai ücreti ve hafta tatili ücreti alacaklarını istemiştir.

Davalı cevabının özeti: Davalı vekili, davacının davasının haksız olduğunu, 09.06.2003 tarihinde çalışmaya başladığını ve 11.04.2014 tarihinde iş akdini feshettiğini, fesih sonrası alacaklarının tamamının ödendiğini, bu yönde ibraname alındığını, davacının iddialarını ispatla yükümlü olduğunu, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir. Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, 09.06.2003-28.02.2008 tarihleri arasında 88479 sicil no'lu işyerinde, 01.03.2008- 19.04.2014 tarihleri arasında davalı nezdinde çalıştığı, davacının, iki farklı sicilli işveren nezdinde gibi görünen çalışmalarında, 88479 sicil numaralı işveren nezdinde çıkışı görülmediği gibi, 1175406 sicil numaralı işveren nezdinde işe girişi görülmemekte olup, ilk sicil Bursa iline ait iken ikinci sicil İstanbul iline aittir.

Taraflar arasında hizmet süresine ilişkin bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Davacının 09.06.2003 tarihinde işe girip 11.04.2014 tarihine kadar çalıştığı, işyerinin 2008 yılında el değiştirmesi nedeniyle İstanbul’a taşındığı tartışmasızdır.

Bu bakımdan davacının hizmet süresi SGK kayıtları gibi nazara alınarak davacının 09/06/2003-11/04/2014 tarihleri arasında çalıştığı kabul edildiği, davacı, ücretinin son olarak Mart 2014 bordrosunda 5.170,00 TL brüt olduğunu beyan etmiş, 3 ayda bir 1 maaş tutarında ikramiye ödendiğin iddia ettiği, dosyaya sunulan Kıdem Tazminatı bordrosunda da davacıya Çıplak Brüt 5.170,00 TL ücret ödendiği görüldüğünden, davacının son ücretinin brüt son ücreti 5.170,00 TL olduğu kabul edildiği,

alınan 23/10/2015 tarihli ek bilirkişi raporu, tanık beyanları ve dosya kapsamına uygun olmakla mahkemece denetime ve hüküm kurmaya elverişli olduğundan hükme esas alınmış, raporda açıklanan gerekçelerle hesaplanan fazla çalışma ve hafta tatili alacaklarından çalışmanın tanık beyanları ile ispatlandığı, hesaplanan miktar gözetilerek hakkaniyet gereği % 35 oranında indirim yapıldığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Hafta tatili, işçinin 6 gün aralıksız / üst üste çalışmasının ardından hak kazandığı 7. gündeki kesintisiz 24 saatlik dinlenme süresidir.

Somut uyuşmazlıkta, normal çalışma süresi haftada 5 gün olan işyerinde cumartesi çalışması hafta tatili çalışması sayılamaz. Ayrıca, pazar günleri çalıştığını davacı ispatlayamamıştır. Bu nedenle hafta tatil ücreti talebinin tamamen reddi gerekirken kabulü hatalıdır.

3-Davacı tanıklarının beyanları arasında bir kısım farklılıklar mevcut ise de fazla mesai yapıldığı anlaşılmaktadır.

Bu durumda, davacı tanıklarının beyanları arasındaki farklılıklar ile dava dilekçesindeki iddiaların davacı tanıkları ile olan farklılıklar da göz önüne alınarak ve dava dilekçesinde çalışıldığı iddia edilen saatleri, günleri ve süreleri aşmamak koşulu ile yani davacının talep ve beyanı ile sınırlı olarak hesaplama yapılmalı, davacı tanıklarının beyanlarının çelişik olması halinde en az ispat kuralına göre daha az/ düşük çalışma saatinden bahseden davacı tanığının beyanı esas alınarak fazla mesai hesaplanmalıdır. Ayrıca, davacı tanıklarının beyanları arasındaki farklılıkların, birinin davalıdaki işinden 2013 yılı Haziran ayında ayrılması, diğerinin ise 2014 yılı Mayıs ayında ayrılmasına bağlanabileceği de düşünülmelidir. Buna göre;

a) Fazla mesai ücretinde bayi ve servis toplantıları ve cumartesi günleri çalışmaları bakımından;

Dava dilekçesine göre bayi ve servis çalışmalarına özgü fazla mesai ve cumartesi çalışmasının, bu etkinliklerden önceki 2 ay boyunca yapıldığı ileri sürüldüğü için bu etkinliklerden önceki 4 ay için hesaplama yapılması talep / maddi vakıa aşımı olup, hatalıdır.

Davacı tanıklarının beyanları arasında bir kısım farklılıklar mevcut ise de fazla mesai yapıldığı anlaşılmaktadır.

Bu durumda, davacı tanıklarının beyanları arasındaki farklılıklar ile dava dilekçesindeki iddiaların davacı tanıkları ile olan farklılıklar da göz önüne alınarak ve dava dilekçesinde çalışıldığı iddia edilen saatleri, günleri ve süreleri aşmamak koşulu ile yani davacının talep ve beyanı ile sınırlı olarak hesaplama yapılmalı, davacı tanıklarının beyanlarının çelişik olması halinde en az ispat kuralına göre daha az/ düşük çalışma saatinden bahseden davacı tanığının beyanı esas alınarak fazla mesai hesaplanmalıdır.

Davacı tanıklarının beyanları değerlendirildiğinde davacının hafta içi 12 saat fazla mesai yaptığı, eldeki bilirkişi raporunda da bu şekilde hesaplandığı anlaşılmaktadır.

Ancak, her ne kadar davacı tanıklarından B.M. bu etkinliklerden önceki son 4 aydaki fazla mesaiden bahsetmiş ise de en az ispat kuralına göre davacı tanıklarından ...nın beyanı dikkate alınarak bu etkinlikler nedeni ile fazla mesainin bu etkiliklerden önceki 1 ay boyunca yapıldığı, davacı tanığı ...nın davalıda çalışması nedeni ile bildiği dönem için kabul edilmelidir.

Ayrıca, davacı tanığı ...nın beyanına bu 1 aylık süreçte 3 cumartesi günü çalışmasının mevcut olduğu anlaşılmaktadır, davacı tanığı ...nin beyanından, davacı tanığı ...nın beyanında geçen cumartesi çalışmalarının 1 aylık dönem için, ...nın davalı işverenlikten ayrılmasından sonraki dönemde de sürdüğü anlaşılmaktadır.

O halde, davacı tanığı ...nın davalıda çalıştığı için bildiği dönem bakımından, hafta için 12 saatlik fazla mesaiye, ayda 3 cumartesi günü çalışması da fazla mesai süresi olarak eklenerek bulunacak haftalık fazla mesai süresi bayi ve servis toplantılarından önceki son birer aylık dönemler için hesaplanarak hüküm altına alınmalıdır.

Davacı tanığı ...nın artık davalıdaki çalışması sona erdiği için bilmediği sonraki dönem bakımından, davacı tanığı ...nin beyanına göre bayi ve servis toplantıları için bu toplantılardan önceki 4’er ay fazla mesai yapıldığından ve fakat dava dilekçesinde 2 ay olarak ileri sürüldüğünde, yukarda belirtilen şekilde hesaplanacak fazla mesai süresi bayi ve servis toplantılarından önceki 2’şer ay için hesaplanmalıdır.

b) Fazla mesai ücretinde fuar hazırlığı dönemleri ve cumartesi günleri çalışmaları bakımından;

Dava dilekçesindeki iddialar ile bağlı olarak ve davacı tanıklarının beyanları arasındaki farklılıklar nedeni ile en az ispat kuralına göre davacı tanığı ...nın bildiği dönem bakımından fazla mesai davacı tanığı ...nın beyanına göre her fuardan önceki 1 ay için hesaplanmalıdır. Davacı tanığı ...nın beyanında bu çalışma dönemi için cumartesi çalışması da belirtildiği için bu dönemde ...nın beyanında belirtildiği sayıda cumartesi günü çalışmaları da fazla mesai hesabına eklenmelidir.

Fuar hazırlığı dönemlerindeki günlük çalışma saatleri bakımından; davacı tanığı ...nın davalıda çalışması nedeni ile bildiği dönem bakımından, davacı tanığı ...nın beyanlarına göre günlk çaloışma saatlerinin belirlenmesi halinde bu çalışma saatleirne göre, ...nın beyanına göre günlük çalışma saatleirnin belirlenememesi durumunda davacı tanığı ...nin beyanlarında belirtilen günlük çalışma saatleri esas alınarak hesaplama yapılmalıdır.

Davacı tanığı ...nın artık davalıda çalışmaması nedeni ile bilmediği sonraki dönemde yapılan her fuar hazırlığı dönemi bakımından; dava dilekçesinde 2 aylık fazla mesai ileri sürüldüğünden yukarda belirtilen şekilde belirlenen haftalık fazla mesai süresi her fuar hazırlığı dönemi bakımından 2’şer aylık süreler için hesaplanmalıdır. Zira, davacı tanığı ...nin beyanında fuar hazırlığı dönemlerinin fuardan 5-6 ay önce başladığı belirtilmiştir.

c) Fazla mesai ücretinde 60. Yıl çalışmaları bakımından;

Her ne kadar dava dilekçesi ile davacı tanığı beyanları arasında farklılıklar mevcut ise de fazla mesai yapıldığı anlaşıldığından dava dilekçesindeki iddialar ile bağlı olarak ve en az ispat kuralına göre davacı tanığı ...nin beyanlarına göre ispatlanabildiği kadarı ile hesaplanarak hüküm altına alınmalıdır.