Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2016/3047 K.2019/7621

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, müvekkili davacının 20.03.1990-02.09.2013 tarihleri arasında davalıya ait muhtelif banka şubelerinde en son alacak takip departmanında kurumsal ve ticari sorunlu krediler analisti olarak çalıştığını, iş akdinin İş Kanunu’nun 14. maddesine göre sona erdiğini, çalıştığı sürece yaptığı fazla çalışmaların ücretlerinin, evlilik izin ücretinin ve yıllık izin ücretinin ödenmediğini iddia ederek davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili,dava konusu fazla mesai isteğinin zamanaşımına uğradığını, ücretinin fazla mesaiyi de karşıladığını, fazla mesai iddiasının ispat edilmesi gerektiğini, işyeri uygulamasında fazla mesailer karşılığının ödendiğini, ödenmemiş fazla çalışma alacağının, yıllık izin ücreti ile evlilik izin ücreti alacağının bulunmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçi ile davalı işveren arasında imzalanan bireysel iş sözleşmesinde işyerindeki haftalık çalışma süresinin 40 saat olduğuna ilişkin bir hüküm bulunmadığı gibi buna ilişkin başkacada bir belge mevcut değildir.

Kaldıki davacının da davalı işyerinde haftalık çalışma süresinin yasal süre olan 45 saatin altında belirlendiğine ilişkin bir iddiasıda yoktur.

Hal böyle iken bilirkişinin davalı işyerinde haftalık çalışma saatini 40 saat olarak belirleyip 40 saat ile 45 saat arası çalışmayı fazla süreli çalışma olarak belirlemesi hatalı olduğu gibi bir an için bu belirleme doğru kabul edilse bile iş sözleşmesindeki fazla mesainin ücrete dahil olduğu hükmünün bu çalışmayı kapsamayacağı şeklindeki değerlendirmesi yerinde değildir.

Davacı işçinin fazla mesaisi iş sözleşmesi ile ücrete dahil edildiğinden yıllık 270 saat haftalık 5.2 saat fazla çalışma ücrete dahildir.

Açıklanan nedenle davacının varsa sadece haftalık 50.2 saati geçen fazla mesai’sinin hesaplanıp hüküm altına alınması gerekirken bilirkişinin hatalı değerlendirme ve hesabına dayalı olarak sonuca gidilmesi hatalıdır.