Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2016/31284 K.2020/15727

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davalı ...'ye ait hizmet yerlerinde diğer davalıların işçisi olarak silahlı güvenlik görevlisi ünvanıyla 17/08/2010 tarihinde işe başladığını, 01.07.2013 tarihinde projenin sona erdiği gerekçesiyle iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini ve çeşitli işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, resmi ve dini bayram tatil ücreti, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, maaş zam farkı, yıllık izin ücreti ile tren seyahatlerinden kaynaklanan maaş alacaklarının davalılardan tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... İşletmesi Genel Müdürlüğü vekili, 2007 yılından bu yana hizmet alım ihaleleri yoluyla alt işverenler ile sözleşmelerin imzalandığını, şirketlerle imzalanan sözleşmeler ve eki şartnameler gereğince emir ve talimat verme yetkisinin yüklenici firmaya ait olduğunu, tüm hakedişlerin ödendiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalılar cevap dilekçesi sunmamıştır.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalılardan ... İşletmesi Genel Müdürlüğü vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında fazla çalışma ücretinin hesabı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 63. maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41. maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63. madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Somut uyuşmazlıkta; hükme esas alınan bilirkişi raporunda tanık beyanlarının değerlendirilmesi sonucu, davacının 01.05.2011 tarihine kadar haftanın 6 günü günlük 12'şer saatlik vardiyalarda olmak üzere; günlük 1.5 saat ara dinlemesinin düşümü ile günde 10.5 saat, haftada 63 saat çalıştığı ve 18 saat fazla çalışma yaptığı hesap edilmiş ise de.

Yargıtay 9. Hukuk Dairesi'nin 2016/17770 esas, 2017/6356 karar sayılı onama ilamı ile kesinleşen emsal dosya İstanbul Anadolu 24. İş Mahkemesi'nin 2014/137 esas, 2015/377 karar Sayılı dosyasında davacı ile aynı şekilde güvenlik görevlisi olarak çalışan davacının Mayıs 2011 ayından önceki çalışma sisteminin puantaj kayıtlarının incelemesinde 12/24 şeklinde gece ve gündüz çalışması biçiminde olduğu ve gece-tatil-gündüz-gece-tatil-gündüz -gece toplam 52.5 saat olmak üzere yasal çalışma süresi 45 saati aşan 7.5 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek fazla çalışma ücreti hüküm altına alınmıştır.