Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2016/9019 K.2017/5496

Davacı vekili, davacının davalı işverenin baskısı sonucu istifa dilekçesi verdiğini, istifa dilekçesinin hukuken geçerliliğinin bulunmadığını, davacıya kıdem ve ihbar tazminatının ödendiğini, bu durumun dahi davalı şirket tarafından iş akdinin feshedildiğinin ispatı olduğunu iddia ederek; davacının işe iadesine, davacının çalıştırılmadığı süreler için 4 aylık brüt ücretinin ve diğer tüm haklarının kendisine ödenmesine, işe başlatmaması halinde iade kararına aykırılıktan 8 aylık brüt ücreti tutarında işe başlatmama tazminatına hükmedilmesine, yargılama giderleri ile ücreti vekaletin davalıya yüklenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının kendi isteği ile istifa ettiğini, iş sözleşmesini davacı tarafın tek taraflı olarak sonlandırdığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının raporlu olduğu süre zarfında işyerine gelerek istifa dilekçesi ibraz etmesinin hayatın olağan akışına uygun olmadığı ve davacıya fesih sonrası kıdem ve ihbar tazminatlarının ödendiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili yasal süresi içinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Dosyadaki bilgi ve belgeler ile özellikle 20.11.2014 tarihli davacının el yazısı ile düzenlediği istifa dilekçesinde; davacının işinden herhangi bir haklı neden göstermeksizin kendi isteği ile ayrıldığı, istifanın irade fesadına dayandığına dair savunmanın ispat edilemediği, kendi isteği ile işten ayrılan davacının iş güvencesi hükümlerinden faydalanamayacağı anlaşıldığından, davanın reddi yerine davanın kabullüne karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.