Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2016/9360 K.2019/20660

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti: Davacı vekili özetle; davacının, davalı işyerinde 07.03.2005-29.02.2012 tarihleri arasında çalıştığını, işyerinde fazla çalışma ve fazla sürelerle çalışma yaptığını, davacının hafta sonu ve genel tatillerde de çalıştığını, iş yerinde giriş ve çıkışta kart basıldığını, çalışma sürelerinin işyeri kayıtları ve işe giriş - çıkış kart saatleriyle tespit edilebileceğini iddia ederek; fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti ve hafta tatili ücreti alacaklarının faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir. B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili özetle; davacının 07.03.2005-29.02.2012 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştığını, 08:30-17:30 saatleri arasında çalışan davacının bir saat ara dinlenmesi olduğunu, davacının çalıştığı iş yerinde her Cumartesi günü bir kişinin nöbete kaldığını ve nöbetçinin 08:30-13:30 saatleri arasında çalıştığını böylece nöbetleşe çalışan davacının üç haftada bir gün Cumartesi günleri çalıştığını, Cumartesi çalışması dâhil davacının çalışma saatlerinin haftalık 45 saati aşmadığını, prim usulü çalışan davacının normal çalışma süresi dışındaki çalışmalarının fazla çalışma sayılmayacağını,

davacının genel olarak genel tatil günlerinde çalışmadığını ancak iş gereği çalışıldığında, genel tatil çalışmalarının bordroda (FM 3) olarak tahakkuk ettirildiğini, genel tatil alacağı tahakkuku bulunan bordroların davacı yanca çekince koymadan imzalandığını, alacakların zamanaşımına uğradığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti: Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. D) Temyiz: Kararı taraf vekilleri süresinde temyiz etmiştir. E) Gerekçe: 1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut uyuşmazlıkta; davacı ile davalı işveren arasında imzalanmış bireysel iş sözleşmesinin 6-D maddesine göre, işyerinde haftalık çalışma süresi 4857 sayılı İş Kanunu’na yapılan atıf ile 45 saat olarak belirlenmiştir. Davalı işyerinde haftalık çalışmanın 40 saat olduğuna ilişkin ne bir bireysel iş sözleşmesi hükmü, ne toplu iş sözleşmesi hükmü ne de başka bir yazılı belge mevcut değildir.

Tanık anlatımlarından da işyerinde yasal çalışma süresinin altında bir çalışma süresi belirlendiği ve uygulandığına ilişkin bir anlam çıkmamaktadır. Hal böyleyken bilirkişi ve mahkemenin davalı işyerinde haftalık çalışmanın 40 saat olduğu, 40 saat ile 45 saat arasındaki çalışmanın da fazla süreli çalışma olduğu şeklinde ki kabulü yerinde değildir.

Bu nedenle, davalı işyerinde haftalık yasal çalışma süresi 45 saat olarak kabul edilip, varsa, davacının haftalık 45 saati aşan fazla mesaisi hesaplanıp hüküm altına alınmalıdır.

3-Davacının talep ettiği ulusal bayram ve genel tatil alacağı işyeri giriş-çıkış kayıtları dikkate alınarak kayda dayalı hesaplandığından, karineye dayalı makul indirime gidilmeksizin belirlenen 971,01 TL’nin tamamının hüküm altına alınması gerekirken, genel tatil ücreti talebinin indirime gidilerek 679,70 TL olarak kabulü isabetsizdir.

4-Davacının 23/05/2007-01/01/2008 tarihleri arasındaki fazla mesai ücreti tanık beyanlarına dayalı olarak, 01/01/2008 tarihinden sonrası ise işyeri kayıtlarına dayanılarak hesaplanmıştır. Buna göre karineye dayalı makul indirimin sadece tanık beyanlarıyla hesaplanan döneme hasredilmesi, kayıtlara dayalı hesap yapılan dönem için indirim yapılmaması gerekirken, tüm dönem için hesaplanan tutardan karineye dayalı makul indirim yapılması da bir diğer bozma sebebidir.

Mahkemece yapılacak iş; davacının yukarıda da açıklandığı üzere haftalık 45 saati aşan fazla mesaisi için tanık beyanına dayanılan dönem için ayrı, kayda dayalı dönem için ayrı hesap yaptırıp sadece tanık beyanına dayalı hesap yapılan dönem için karineye dayalı makul indirim yapılarak, fazla mesai ücretini buna göre hüküm altına almaktır. Eksik inceleme ile sonuca gidilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.