Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2016/9603 K.2019/21230

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. dava dosyası için tetkik hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı isteminin özeti: Davacı vekili, müvekkilinin davalı işverenin işyerinde servis şoförü olarak çalıştığını, davacının işçilik alacaklarının ödenmemesi üzerine Noterlik’ten ihtar çekildiğini ve ödenmemesi üzerine iş sözleşmesinin haklı sebeple feshedildiğini, bir kısım işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti alacaklarını istemiştir. B)Davalı cevabının özeti: Davalı vekili, davacı taraf iddia ve delillerini kabul etmediklerini, davacının iş akdinin istifa suretiyle sona erdiğini, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir. C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davacının davalı işverenliğe ait işyerinde servis şoförü olarak belirsiz sürekli iş akdiyle çalıştığı, toplam 3 yıl 8 ay 22 günlük hizmet süresi olduğu, davacının yaptığı işin niteliği, mesleki tecrübesi, maaş bordroları ve dinlenen tanık anlatımları itibariyle son aylık ücretinin 1.863,68 TL giydirilmiş brüt ücret olduğu;,

iş akdinin tazminat gerektirmeyecek şekilde sonlandığını ispat yükümlülüğünün davalı işverenliğe ait olmasına ve işverenlikçe davacının istifa ettiği belirtilmesine rağmen istifanın ödenmeyen işçilik alacakları kapsamında yapıldığı ve iş sözleşmesinin davacı açısından 4857 sayılı Kanun’un 24/II-e maddesine göre haklı sebeple feshedildiği, bu çerçevede davacının 1475 sayılı İş Kanunu’nun 14. maddesinde öngörülen kıdem tazminatı talebinde haklılık bulunduğu,

iş sözleşmesini kendisi fesheden davacının haklı nedene dayansa dahi ihbar tazminatı talep edemeyeceği, kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücret bağlamında yıllık izinlerin kullanıldığının ispatının işverenlikçe ancak yıllık ücret izin defteri veya emsali yazılı belge ile ispat edilmesi gerektiği halde bu konuda herhangi bir belge ibraz edilemediğinden tespit edilen günler kadar ödenmeyen yıllık izin ücreti alacağının bulunduğu,

çalışma olgusunu ispat yükümlülüğünün davacı çalışanda bu çalışma karşılığının ödendiğini ispat yükümlülüğünün ise davalı işverenlikte olmasına göre dinlenen tanık anlatımları kapsamında davacının ödenmeyen fazla çalışma alacağının bulunduğu ( tanık anlatımları, işyeri koşulları, davacının yaptığı işin niteliği, İş Kanunu gereğince ara dinlenmelerin düşülmesi ile fiili çalışma olgusu, insanın çalışma gücü ve Yargıtay uygulamaları dikkate alınarak hesaplanan ),

bu süreler takdiri delil niteliğindeki tanık anlatımlarıyla belirlendiğinden bir işçinin günlük normal çalışma süresinin üzerinde sürekli olarak fazla çalışma yapmasının hayatın olağan akışına uymadığı ve hastalık, mazeret, izin gibi nedenlerle çalışılamayan günlerin olmasının kaçınılmazlığı gözetilerek bu sürelerden takdiren indirim yapılmasının hakkaniyete uygun düşeceği gerekçesi ile ihbar tazminatı haricindeki taleplerin kabulüne karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Hakkı ortadan kaldıran belgeler yargılamanın temyiz dahil her aşamasında ileri sürülebilir.

Somut uyuşmazlıkta, yıllık izin ücreti bakımından;

Davalı vekili temyiz dilekçesi ekinde bir defter fotoğrafının bilgisayar çıktısı olduğu düşünülen bir belge gönderilmiştir.

Mahkeme tarafından bu belgenin aslı getirtilmeli, davacı asıl duruşmaya bizzat celbedilmeli, belge gösterilerek açıklatılıp, bu belgenin yıllık ücretli izin alacağına etkisinin değerlendirilmesi için kararın bozulması gerekmiştir.