Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2017/11371 K.2019/15031

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili özetle; müvekkili davacının 17/06/2011 tarihinde davalı şirkette çalışmaya başladığını, davacının iş akdinin 10/06/2014 tarihinde davalı işveren tarafından işçilik hakları ödenmeksizin haksız olarak feshedildiğini, haftanın 6 günü, 2 vardiya halinde 07.30-16.30 ve 14.30-23.30 saatleri arasında çalıştığını, resmi bayramlar ile dini bayramların ilk iki günü hariç diğer günlerde çalışmasına devam ettiğini, son bir yıllık ücretli izin hakkını kullanmadığını, aldığı son ücretin asgari geçim indirimi dahil net 846,00 TL olduğunu, öğle yemeğinin davalı işveren tarafından karşılandığını,

çalıştığı süre içerisinde rızası alınmaksızın görev yerinin değiştirildiğini, sürekli olarak evine uzak şubelere gönderilmekle tehdit edildiğini, davalı işverene ait 2 farklı şubede çalıştırıldığını, davacı işyerinde giyilmesi zorunlu olmadığı halde birden fazla şirketin reklamını içeren tişörtleri giymeye zorlandığını, uygulamaya karşı çıkan işçiler gibi davacının da iş akdine son verildiğini, yetkililerden 3-4 kişinin davacıyı odaya çağırarak istifa etmesi aksi halde hak ve alacaklarının ödenmeyeceği yönünde baskı uyguladıklarını, istifa etmesinin akabinde hak ve alacaklarının ödeneceğine yönelik güven verilmiş isede,

ödemenin yapılmadığını iddia ederek; kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti ve genel tatil ücreti alacaklarının faizleri ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili özetle; davacının ücretinin ihtirazı kayıtsız imzalanan bordrolarda görüldüğü gibi olduğunu, iş akdinin davacı tarafından istifa etmek suretiyle haksız olarak feshedildiğini, davacının tazminat hakkının bulunmadığını, davacı her ne kadar baskı uygulanması suretiyle istifa ettiğini iddia etmiş ise de, bunun hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, işyerinde tişört uygulaması ile ilgili personellerle yaşanan bir sorunun bulunmadığını, davacının şube değişikliğiyle tehdit edildiğini ve farklı 2 şubede çalıştırıldığını ileri sürdüğünü,

ancak iş sözleşmesinin 1.9 nolu bendinde aynı Büyükşehir Belediyesi sınırları içerisinde yer alan farklı şubelerde çalışmanın mümkün olduğunu, bunun işverenin yönetim hakkı kapsamında yer aldığını ve bunun tehdit olarak kullanılmasının bir manasının bulunmadığını, perakende market sektörü gereği personellerin şubeler arası naklinin yapılmasının doğal olduğunu, davacının çalışması boyunca ücretlerinin banka kanalıyla ödendiğini, fazla çalışma ücretlerinin ve resmi-dini bayram ücretlerinin bordrolarda tahukkuk ettirilerek davacıya ödendiğini, yıllık izinlerinin de kullandırıldığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut uyuşmazlıkta; davacı davalı işyerinde fazla mesai yaptığını, karşılığı ücretlerin ödenmediğini iddia etmiş, davalı ise işyerinde kural olarak fazla mesai yapılmadığını, yapılırsa karşılığı ücretlerin ödendiğini savunmuştur. Öncelikle dosyada mevcut imzalı ücret bordrolarının bir kısmında fazla mesai ücreti tahakkuku yapılıp davacıya ödendiği anlaşılmaktadır. Diğer taraftan davacının iddiasını ispat bakımından dinlettiği tanığı ... ve ...’in aynı işverene karşı benzer iddialar ile dava açtıkları anlaşılmaktadır. Bu sebeple bu tanıkların beyanlarına son derece ihtiyatla yaklaşılmalıdır.

Dosyadaki bilgi ve belgeler ile Dairemizde incelemesi aynı gün yapılan emsal nitelikteki Bursa 2. İş Mahkemesi’nin 2014/888 Esas ve 2015/557 Karar sayılı dosyası ile Bursa 4. İş Mahkemesi’nin 2014/768 Esas ve 2015/855 Karar sayılı dosyalarında da, işyerinde haftada 6 gün 08:00-16:30 ve 14:30-23:00 saatleri arasında 2 vardiya halinde çalışıldığı, 1 saatlik ara dinlenme süreside düşüldüğünde haftalık çalışma saatinin 45 saat olduğu, kural olarak fazla mesai yapılmadığı, tam olarak periyodu ve süresi belirlenememekle birlikte, arızi nedenlerle vardiyaların sarkmasına bağlı fazla mesailerin karşılığı ücretlerin ise bordrolarda tahakkuk ettirilerek ödendiği anlaşılmakla, davacının ispatlanamayan, karşılığı ödenmemiş fazla mesai ücreti talebinin reddi gerekirken, kabulü hatalıdır.

F)Sonuç: