Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2017/13176 K.2019/22450

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 2003/Kasım ayında davalı işyerinde sigortalı olarak çalışmaya başladığını, davacının çalıştığı 11 yıl süresince dikiş makinesinde çalıştığını, 21/05/2014 tarihinde elzem olarak yeniden izin isteyen davacının davalı işveren tarafından izin verilmeyeceği konusunda sözlü tepkiden sonra gitmesini ve halledeceğinin söylenmesi ile davacının buna güvenip işten ayrıldığını, ertesi gün davacının çıkışının verildiğini arkadaşlarından öğrendiğini, haksız olarak iş akdinin feshedildiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağını talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İhbar tazminatı yönünden taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İhbar tazminatı, belirsiz süreli iş sözleşmesini haklı bir neden olmaksızın ve usulüne uygun bildirim öneli tanımadan fesheden tarafın, karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminattır. Buna göre, öncelikle iş sözleşmesinin Kanunun 24 ve 25 inci maddelerinde yazılı olan nedenlere dayanmaksızın feshedilmesi ve yasanın 17 nci maddesinde belirtilen şekilde usulüne uygun olarak ihbar öneli tanınmaması halinde ihbar tazminatı ödenmelidir. Yine haklı fesih nedeni bulunmakla birlikte, işçi ya da işverenin 26 ncı maddede öngörülen hak düşürücü süre geçtikten sonra fesih yoluna gitmeleri durumunda, karşı tarafa ihbar tazminatı ödeme yükümlülüğü doğar.

İhbar tazminatı, iş sözleşmesini fesheden tarafın karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminat olması nedeniyle, iş sözleşmesini fesheden tarafın feshi haklı bir nedene dayansa dahi, ihbar tazminatına hak kazanması mümkün olmaz. İşçinin 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi hükümleri uyarınca emeklilik, muvazzaf askerlik, evlilik gibi nedenlerle iş sözleşmesini feshetmesi durumunda ihbar tazminatı talep hakkı bulunmamaktadır. Anılan fesihlerde işveren de ihbar tazminatı talep edemez.

Somut uyuşmazlıkta, davacı iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacakları talebinde bulunmuş, davalı ise davacının imzasını taşıyan dilekçe vererek kendisinin ayrıldığını savunmuştur.

Mahkemece, davacının 10 yıldan fazla aynı iş yerinde çalıştığı, bu kadar uzun süre çalışan bir işçinin tazminatlarından vazgeçecek şekilde iş akdini feshettiğinin somut, inandırıcı, yeterli deliller ile ispatlanması gerektiği, sözleşmenin feshinin işveren tarafından yasaya aykırı şekilde yapıldığı sonucuna ulaşıldığı belirtilerek kıdem ve ihbar tazminatının kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğine göre, davacının el yazısı ile yazılmış ve imzasının da bulunduğu dilekçede; "1475 sayılı İş Kanunu'nun 14.maddesine istinaden 26.05.2014 tarihinde işten ayrılıyorum" şeklinde belirtildiği ve ekinde SGK'dan alınmış 23.05.2014 tarihli yazının da bulunduğu, işten çıkış kodunun (14) olarak bildirildiği görülmüştür. İş sözleşmesinin davacı işçi tarafından yaş hariç emeklilik kriterlerine haiz olması sebebiyle sona erdirildiği anlaşılmakla kıdem tazminatına hükmedilmesi yerinde ise de yukarıdaki yasal düzenlemeler ve ilke kararındaki açıklamalardan anlaşılacağı üzere davacının ihbar tazminatı hakkı bulunmamaktadır. İhbar tazminatı talebinin reddi gerekirken yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç: