Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2017/14497 K.2019/7638

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin, davalı şirketin ... firmasına kiraladığı otobüste 01/05/2006-15/09/2008 tarihleri arasında şoför olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin herhangi bir sebep gösterilmeden feshedilen müvekkiline işçilik alacaklarının ödenmediğini, davalı işyerinde ilk yıl günlük net 35,00 TL, ikinci yıl günlük net 40,00 TL ücret aldığını ancak bordroda asgari ücret olarak gösterildiğini, dini bayramlar ve hafta tatilleri dahil olmak üzere ve fazla mesai yapmak suretiyle çalıştığını ancak söz konusu ücretler ile yıllık izin ücretinin ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti ve genel tatil ücretinin davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının asgari ücret ile ve yıllara göre değişen günlük prim ile çalıştığını, davacının hakları için Çalışma Bakanlığına yaptığı başvuru üzerine müfettiş tarafından düzenlenen raporda davacının son günlük brüt ücreti olan 21,29 TL üzerinden 2 yıl, 1 aylık hizmetinin karşılığı olan 62 günlük ücreti tutarında kıdem tazminatı, 6 haftalık ücreti tutarında ihbar tazminatı ve 28 günlük ücreti tutarında yıllık izin ücretinin bulunduğunun belirtildiğini, bunun dışında talep edebileceği bir hakkın mevcut olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçi, davalıya ait şehirlerarası otobüste şöför olarak çalışmış ve standart ücretinin 350 TL olduğunu ve ayrıca yol harcırahı aldığını ileri sürerek davaya konu tazminat ve alacaklar yönünden talepte bulunmuştur.

Davalı işveren asgari ücret ödendiğini savunmuştur.

Mahkemece savunmaya değer verilerek bilirkişi raporunun asgari ücreti esas alan seçeneğine göre isteklerle ilgili hüküm kurulmuştur.

Davacı işçi, şehirlerarası otobüs şöförü olup, sefer başına ödenen ücretler de dikkate alındığında asgari ücretle çalıştığının kabulü isabetli değildir. Davacı tanıkları iddiayı doğrulamışlar, yapılan ücret araştırmasında da ücretin sefer başına yol harcırahı dahil 1.500,00 TL olduğu bilgisi verilmiştir. Bilirkişi raporunda ücret araştırması sonucu bildirilen rakamın fesih tarihine oranlanması suretiyle davacının net ücretinin 1.435,95 TL olduğu belirlenmiş, buna göre 2. seçenek olarak hesaplamaya gidilmiştir.

Dosya içindeki bilgi ve belgelerden davacının standart ücrete ek olarak sefer başına yol harcırahı ile çalıştığı kabul edilerek, bilirkişi raporunun 2. seçeneğine göre hüküm kurulması gerekirken, asgari ücreti esas alan hesabın kabulüyle hüküm kurulması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç: