Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2017/14832 K.2017/4684

Davacı vekili 7. Hukuk Dairesi’nin 11.11.2015 tarih, 2015/18974 E ve 2015/22130 K sayılı onama kararının maddi hataya dayalı olarak verildiği, kısa kararda işe başlatmama tazminatının 5 ay olarak belirlendiği halde gerekçeli kararda 4 ay belirlendiği, kısa kararla gerekçeli karar arasındaki çelişkinin gözden kaçırıldığı ileri sürülerek kararın ortadan kaldırılmasına karar verilmesi talep olunmuştur.

Mahkemenin kısa kararında işe başlatmama tazminatının 5 ay olarak belirlendiği gerekçeli kararın hüküm kısmında ise bunun 4 ay olarak belirlendiği, kısa karar ile gerekçeli karar arasındaki farklılığın temyiz eden taraf sıfatı gözetilmeksizin bozma nedeni olduğu gözden kaçırılarak karar verildiği anlaşılmakla yukarıda tarih ve numarası belirtilen ONAMA KARARININ ORTADAN KALDIRILMASINA karar verildi.

Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirketin iş yerinde 01.12.2007 tarihinde işçi olarak çalıştığını, davalı şirketin Form AVM'nin alt yüklenicisi olarak faaliyetini sürdürdüğünü, müvekkilinin çalışmasının iş aktinin haksız olarak fesh edildiği 20.08.2014 tarihine kadar devam ettiğini bu tarihte iş akdinin haksız olarak feshedildiğini, müvekkilinin işine sadık olduğunu görevini tam yaptığını, iş akdinin feshinin haksız olduğunu, müvekkilinin iş akdinin feshinin geçersizliğine ve davalı iş yerinde işine iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili davacının 15.08.2014 tarihinde kasıtlı ve kötüniyetli davranarak müvekkil şirkete ait olan zemin yıkama otomat makinesinin akü kablolarını kopararak zarar verdiğini iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davacının iş sözleşmesinin feshi geçerli nedene dayanmadığından davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu’nun 21. maddesi uyarınca, mahkemece feshin geçersizliğine karar verildiğinde, işçinin başvurusu üzerine işveren tarafından bir ay içinde işe başlatılmaz ise, işçiye ödenmek üzere en az 4, en çok 8 aylık ücreti tutarında tazminatın belirlenmesi gerekir. Dairemizin yerleşik uygulaması gereği, iş güvencesi niteliğindeki bu tazminat işçinin kıdemi, fesih sebebi gibi olgular dikkate alınarak belirlenmelidir. Maddenin alt ve üst sınırları aşılamaz.

Üst sınırın aşılmasının tek istisnası 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu’nun 25. maddesindeki sendikal nedenle yapılan fesihlerdir. Bu kanun yürürlüğe girdikten sonra sendikal nedenle yapılan fesihlerde tazminat; işçinin başvurusu, işe başlatma ve başlatılmama şartına bağlı olmaksızın işçinin en az bir yıllık ücreti tutarında belirlenecektir. Dairemizin uygulaması bu yöndedir. (12.12.2013 gün ve 2013/8422 Esas, 2013/33052 Karar sayılı ilamımız).

Dairemiz yıllık ücretli izinle ilgili 53. maddedeki kıdem sürelerini dikkate alarak 6 ay ile 5 yıl arasında kıdemi olan işçi için 4, 5 yıl ile 15 yıl arasında kıdemi olan işçi için 5, 15 yıldan fazla kıdemi olan işçi için 6 aylık ücreti tutarında işe başlatmama tazminatın belirlenmesini öngörmekte, fesih sebebine göre bu miktarlarda azami sınır 8 aya kadar da çıkmaktadır.

Somut olayda, davalı işverenlikte 01.12.2007-20.08.2014 tarihleri arasında çalışan davacının iş sözleşmesinin feshinin geçerli nedene dayanmadığı anlaşıldığından mahkemece feshin geçersizliğine karar verilmesi yerindedir. Ancak kısa kararda işe başlatmama tazminatının 5 ay, gerekçeli kararın hüküm kısmında ise 4 ay olarak belirlenmiş olup, kısa karar gerekçeli karar arasındaki farklılık 10.04.1992 gün ve 1991/7 Esas, 1992/4 karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararına göre bozma nedenidir. Davacının kıdemi gözetildiğinde gerekçeli kararın hüküm kısmında da işe başlatmama tazminatı 5 ay olarak belirlenmesi gerekirken kısa kararla çelişki oluşturacak şekilde 4 ay olarak belirlenmesi hatalıdır.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.