Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2017/15233 K.2020/2324

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 1987 yılından 2014 yılına kadar kesintisiz olarak davalı işyerinde çalıştığını, müvekkilinin çalıştığı süre boyunca yıllık izinlerini kısmen kullandığını, kullanmadığı izinlere ilişkin hak etmiş olduğu ücretin karşılığı olarak brüt 6.346,48 TL'nin davalı kurum tarafından ödemesinin yapıldığını, hak etmiş olduğu izin ücretinin eksik ödenerek mağdur edildiğini iddia ederek yıllık izin alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 31/07/1987 tarihinde ''stajer'' olarak çalışmaya başladığını, daha sonra yönetici olarak görevini yürütürken 31/07/2014 tarihinde emekliye ayrıldığını, davacıya tüm hak ve alacaklarının ödendiğini, son ücretinin 3.400 TL olduğunu, 56 günlük izin bakiyesi karşılığı brüt 6.346,48 TL ödendiğini, başka alacağının kalmadığını savunarak açılan davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve alınan bilirkişi raporuna göre davacının 31.07.1987-31.07.2014 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştığı, bankaya vermiş olduğu 11.08.2014 tarihli izin ücreti talebine ilişkin dilekçe ile kendisine 6.346,48 TL ödendiği, davacının izin süresine dair taraflar arasında imzalanmış herhangi bir sözleşme ve TİS bulunmadığı, dosya kapsamına göre davacının yıllık 30 gün ücretli izin hakkı olduğu tespit edilmekle, davacının hak etmiş olduğu izin süresinden, izin belgelerinden kullanmış olduğu tespit edilen 563 gün mahsup edildiğinde 247 gün izin hakkı kaldığı,

davalı tarafın yıllık izin ücretlerinin ödendiğine veya kullandırıldığına dair davacının imzası bulunan başka herhangi bir belge sunmadığı, davalı tarafın sunduğu tek taraflı olarak işveren tarafından hazırlanmış olan devamsızlık raporunun delil olarak kabul edilemeyeceği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- - Taraflar arasında yıllık izin ücretli alacağının hesabı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 59 uncu maddesinde, iş sözleşmesinin herhangi bir nedenle sona ermesi halinde, işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır. Yıllık izin hakkının ücrete dönüşmesi için iş sözleşmesinin feshi şarttır. Bu noktada, sözleşmenin sona erme şeklinin ve haklı nedene dayanıp dayanmadığının önemi bulunmamaktadır.

Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır. Bu konuda ispat yükü üzerinde olan işveren, işçiye yemin teklif edebilir.

Somut olayda davacının davalı işverene sunduğu 11.08.2014 tarihli dilekçesiyle 2010-2014 yılları arasında kullanmadığı izinleri için kendisine 6346.48 TL’nin ödendiğini ve 2010 yılından öncesine ilişkin yıllık izin ücretlerinin ödenmesini talep ettiği görülmekle davacının yıllık izne ilişkin talebinin 1987-2010 yılları arasındaki çalışmasına ilişkin olup, davacının talep döneminde hak ettiği izninin 690 gün olduğu, dosyaya sunulan belgelerden bunun 563 gününü kullandığı, buna göre kullanmadığı ve karşılığı ödenmeyen 127 gün yıllık izin karşılığı 14.839,10 TL alacağının olduğu anlaşıldığından bu miktara hükmedilmesi gerekirken mahkemece hatalı değerlendirmeyle yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.