Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2017/17919 K.2020/15857

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar ... Su ve Atıksu İdaresi Genel Md. ve ... Arıtma Sistemleri İnş. San. ve Tic. A.Ş. vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde 15.05.2000 – 20.01.2015 tarihleri arasında bekçi olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalılar ... Su ve Atıksu İdaresi Genel Md. ve ... Arıtma Sistemleri İnş. San. ve Tic. A.Ş. vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında davacının hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hesaplanması konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Mahkemece, hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı tanıklarının beyanlarına itibarla davacının davalı işyerinde hafta tatili günleri ile ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığı kabulüyle zamanaşımı def'i de gözetilerek talep konusu alacak hesaplanmıştır.

Davacı, davalı işyerinde 20.04.2000-20.01.2015 tarihleri arasında çalışmış olup beyanları hükme esas alınan davacı tanıklarından ..., davalıya ait işyerinde 2006 yılı Mayıs ayından 2013 yılı Ekim ayına kadar çalıştığını, ..., 2007 yılı Ocak ayından 2011 yılı Aralık ayına kadar çalıştığını, ... ise, 1987-2009 tarihleri arasında çalıştığını beyan etmiştir.

Davacı tanığının çalışma süresi haricindeki dönem için işyerinde çalışma düzenini bilmesi mümkün olmadığından tanığın davacıyla birlikte ortak çalışma dönemi ile sınırlı olarak belirlenen tarih aralıkları için hesaplama yapılması gerekir.

Somut olayda ise, davacının hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacakları zamanaşımı defi gözetilerek 14.05.2010-20.01.2015 tarihleri arasındaki dönem için hesaplanmış olup, bu durumda davacı tanıklarının çalışma süresi dikkate alındığında hesaplama yapılan tüm dönemde davacı tanıklarının davacı ile birlikte çalışması bulunmadığından söz konusu dönemler için de hesaplama yapılması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Diğer yandan, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, dosyada mevcut olan ve davacının imzası bulunan izin belgeleri dikkate alınarak davacının 154 gün yıllık izne hak kazandığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Ancak, yine dosyada mevcut olan ve davacının imzası bulunan 2011 yılına ilişkin izin belgesinin değerlendirilmediği görülmektedir. Buna göre anılan izin belgesinin de değerlendirilerek yıllık izin ücret alacağının yeniden hesap edilmesi için bozma kararı verilmesi gerekmiştir.