Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2017/22735 K.2017/13388

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirkete ait otelde 05.05.2010 tarihinden bu yana kahvaltı şefi olarak aylık net 1.350,00 TL ücret ile çalıştığını ve halen çalışmaya devam ettiğini ileri sürerek, fazla mesai ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti ve hafta tatili ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının taleplerinin yerinde olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 63 üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Somut uyuşmazlıkta; hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının 20.05.2010-13.10.2010 tarihleri arasındaki çalışma dönemindeki fazla mesai ücretleri dosyada mevcut işyeri teftiş raporuna itibarla haftalık 39 saat üzerinden hesaplanmış ise de, yapılan hesaplama dosya içeriğine uygun değildir.

Zira, davalı işyerinde yapılan genel teftiş sırasında işyerinde dinlenen işçilerin beyanlarına göre teftiş raporunda fazla çalışmaya yönelik tespitler yapıldığı, teftişten sonra 15.07.2010 tarihinden itibaren ise işyerinde imzalı mesai takip çizelgeleri tutulmaya başlandığı görülmüş olup, bu durum işyerinde yapılan 13.10.2010 tarihindeki kontrol teftişinde de tespit edilmiştir.

Buna göre, 15.07.2010-13.10.2010 tarihleri arasındaki fazla mesai ücreti alacaklarının imzalı mesai takip çizelgelerine göre hesaplatılıp hüküm altına alınması gerekirken, ilk çalışma döneminin tamamı için haftalık 39 saat üzerinden fazla mesai alacağı hesaplayan hatalı bilirkişi raporuna dayanılarak karar verilmesi isabetsizdir.