Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2017/22832 K.2017/13479

Davacı vekili, davacının geçici işçi statüsünde çalışmakta iken 2001 yılında daimi kadroya alındığını ve bu surette çalışmasını emekli olana kadar sürdürdüğünü ancak daimi kadroya alındığı tarihe kadar çalışmış olduğu sürelerin dikkate alınmaması sebebiyle intibakının yanlış yapıldığını iddia ederek, geçici işçi statüsünde çalıştığı sürelerinde dikkate alınması suretiyle derece ve kademesinin tespit edilmesini ve söz konusu yanlış intibak sebebiyle oluşan ücret farkı, akdi ilave tediye farkı, yasal ilave tediye farkı ve yıpranma primi farkı alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının taleplerinin zamanaşımına uğradığını, ilgili dönem Toplu İş Sözleşmesi ve Ek Protokollere göre davacının intibakının yapılarak işe başlatıldığını, davacının emekli olmasından sonraki Toplu İş Sözleşmesi hükümlerinden faydalanmasının mümkün olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yargılama Süreci ve Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, bozmadan önce davanın reddine karar verilmiştir.

Karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiş ve Yargıtay 7. Hukuk Dairesince yapılan temyiz incelemesi sonucunda bozulmuştur.

Bozma ilamında "... davacının kadroya geçirilmeden evvelki çalışmalarının çalışma süresine dahil edilmesi suretiyle derece ve kademesinin belirlenerek eğer var ise fark alacaklarının hüküm altına alınması gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi isabetsiz olduğu" belirtilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda, davacının geçici işçi statüsünden daimi kadrolu işçi statüsüne intibakının yanlış olduğunun tespitine, davacının emeklilik tarihi olan 14/07/2011 tarihinde IV. Derecenin 14. Kademesinde olması ve intibakının buna göre yapılmasını gerektiğinin tespitine, fark işçilik alacaklarının kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı Bakanlık vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dava tarihinin 24/02/2014 olmasına rağmen gerekçeli karar başlığında 20/11/2015 olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata kabul edilerek bozma nedeni yapılmamıştır.

2-Mahkemenin 01/06/2017 tarihli Tavzih Kararı HMK'nun 305/2. maddesine aykırı ise de, bu karara yönelik bir temyiz bulunmadığından bu husus inceleme dışı bırakılmıştır.

3-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanunî gerektirici sebeplere göre, davalı T.C. Gıda Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı’nın aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

4- Mahkemece 492 Sayılı Harçlar Kanunu’nun 13/j maddesi uyarınca harçtan muaf olan davalı Bakanlığa yargılama giderlerine harç katılarak harç yükletilmesi hatalı olup, bozma sebebi ise de, bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün HMK. nun geçici 3/2. maddesi yollaması ile HUMK. nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

F) Sonuç:

Hüküm fıkrasının harca ilişkin 8. bendinin tamamen çıkartılarak yerine;