Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2017/269 K.2017/1932

Davacı vekili tarafından verilen 10.11.2016 tarihli dilekçede Dairemizin 25.01.2012 tarih, 2009/34009 Esas ve 2012/1730 sayılı düzeltilerek onama kararının maddi hataya dayalı olarak verildiği ileri sürülerek kararın ortadan kaldırılması ve hükmün bozulmasına karar verilmesi talep olunmuştur. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekilinin fazla çalışma ücreti alacağına temerrütten itibaren faiz yürütülmesi isteğine ilişkin ileri sürdüğü maddi hata talebinin hukuki takdire ilişkin olduğundan Reddine,

Davacının dava dilekçesinde 2.500 TL fazla çalışma ücreti talep ettiği gözden kaçırılarak karar verildiği anlaşılmakla yukarıda tarih ve numarası belirtilen DÜZELTİLEREK ONAMA KARARININ ORTADAN KALDIRILMASINA ve aşağıdaki şekilde karar vermek gerekmiştir.

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı bankada 29.11.1974-01-12.2001 tarihleri arasında 657 Sayılı Yasa kapsamında memur statüsünde çalıştığını, 4603 Sayılı Yasaya tabi olarak imzaladığı 01/12/2001 tarihli iş sözleşmesi ile işçi statüsünde çalışmasına devam ettiğini, iş akdinin 02/08/2005 tarihinde işveren tarafından haksız feshedildiğini, fesih tarihinde ödenen kıdem tazminatı hesaplanırken memuriyette geçen çalışma süresinin dahil edilmemesi nedeni ile eksik ödeme yapıldığını, 01/12/2001 tarihinden sonra fazla mesai yaptığını, hafta tatili ile ulusal bayram genel tatil günlerinde çalıştığını ileri sürerek, kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının 01/12/2001 tarihinden sonra, 4603 Sayılı Yasa gereğince TC Emekli Sandığına üye personel ile davalı banka arasında İş Kanunu hükümleri esas alınarak hazırlanan hizmet sözleşmesi ile işçi statüsünde çalıştığını, davacıya memur statüsünde gerçekleşen çalışma süresi için Emekli Sandığı tarafından emekli ikramiyesi ödendiğini, bu çalışma dönemi için 1475 Sayılı Yasanın 14 maddesinde belirtilen kıdem tazminatının ödenmesinin mümkün olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacıya memur ve işçi statüsünde gerçekleşen toplam 30 Yıl 6 ay hizmet süresine karşılık 5434 sayılı Yasanın 89 maddesi uyarınca TC Emekli Sandığı tarafından emekli ikramiyesi ödendiği,

1475 sayılı Yasanın 14/ maddesine göre ,TC Emekli Sandığı Kanunu ve SGK Kanunu veya sadece SGK ya tabi olarak yada değişik kamu kuruluşlarında geçen hizmet sürelerinin birleştirilmesine göre SSK ya göre yaşlılık yada malul aylığına yada toptan ödemeye hak kazanan işçiye bu kamu kuruluşlarında geçirdiği hizmet sürelerinin toplamı üzerinden son kamu kuruluşu işverenince kıdem tazminatı ödeneceği, ancak bu tazminatın TC Emekli Sandığına tabi olarak geçen hizmet süresine ait kısmı için ödenecek miktar,

yaşlılık veya malullük aylığının başlangıç tarihinde TC Emekli Sandığı Kanunun yürürlükteki hükümlerine göre emeklilik ikramiyesi için öngörülen miktardan fazla olamayacağı, aynı kıdem süresi için bir defadan fazla kıdem tazminatı veya ikramiye ödenmeyeceği, diğer taraftan hizmetlerinin birleştirilmesinin gerektiği kabul edilse dahi davacıya TC Emekli Sandığı kanununa tabi olarak geçen hizmet süresi için ödenecek kıdem tazminatının emeklilik ikramiyesi için öngörülen miktardan fazla olamayacağı gerekçesiyle davacının sübut bulmayan fark kıdem tazminatı alacağı talebinin reddine,

diğer işçilik alacakları yönünden ise davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacının dava dilekçesinde 2.500 TL talep ettiği, 30.06.2009 harç tarihli dilekçesiyle talebini 13.776,60 TL’ye ıslah ettiği, mahkemece 2.500 TL’ye dava, artırılan kısma ıslah tarihinden itibaren faiz yürütülmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozma sebebi ise de, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 6100 sayılı geçici 3/2. maddesi yollaması ile 1086 sayılı HMK.nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

F )Sonuç;