Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2017/4530 K.2018/3591

Dava

Taraflar arasındaki, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti, yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hüküm süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 20/02/2018 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına Avukat .... geldi. Karşı taraf adına kimse gelmedi. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin, davalıya ait işyerinde ızgara ustası olarak 23.08.2006-26.06.2013 tarihleri arasında çalıştığını, iş sözleşmesinin haklı bir neden olmaksızın feshedildiğini ve işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek; kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla mesai, hafta tatili, genel tatil ve yıllık izin ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Vekilinin Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının istifa ettiğini ve işçilik alacaklarının zamanaşımına uğradığını savunarak; davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar süresinde davalı vekilince temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, delillerin taktirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Dava dilekçesinde, davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığını belirtmiş ve fazlaya ilişkin haklar saklı tutalarak toplamda 1.000,00 TL talepte bulunulmuştur. Bilirkişi raporu sonrasında, 26.12.2014 harç tarihli dilekçe ile de talepler arttırılmıştır. Bu hali ile eldeki dava kısmi eda külli tespit davası niteliğindedir.

Mahkemece; davacıya kesin süre verilip, dava dilekçesindeki talepleri ayrıştırılmalı ve her bir alacak kalemi için dava dilekçesinde ne kadar talep ettiği davacıya açıklattırılmalıdır.

Daha sonrasında, davanın kısmi eda külli tespit davası olduğu gözetilerek; dava dilekçesinde talep edilen miktarlar için dava tarihinden, talep arttırım dilekçesinde talep edilen miktarlar yönünden, tamamlama harcının yatırıldığı tarihten itibaren faize hükmedilmelidir.

3- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir.

Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanunu'nun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir.

Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (on bir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Somut uyuşmazlıkta; davacının, yaz aylarında günde 14 saat, kış aylarında ise günde 12 saat çalıştığı anlaşılmaktadır.

Hükme esas bilirkişi raporu incelendiğinde ise, hem yaz hem de kış aylarındaki çalışmalarından günlük 1,5 saat ara dinlenme süresi düşüldüğü görülmüştür.

Günlük 12 saatlik çalışmanın söz konusu olduğu kış aylarında 1,5 saat ara dinlenmesi yapıldığı kabulü yerinde ise de, daha fazla günlük çalışma yapılan yaz aylarında yine aynı sürede ara dinlenmesi yapıldığının kabulü hatalıdır.

Yukarıdaki ilkeler doğrultusunda yaz aylarındaki günlük 14 saatlik çalışmalardan 2 saat ara dinlenme süresi düşülmesi dosya içeriğine daha uygun olacaktır.

Hükmün bu nedenle de bozulması gerekmiştir.