Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2017/4819 K.2018/5638

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait otel işyerinde mutfak bölümünde şef olarak olarak çalışırken yaptığı fazla çalışmalarının karşılığının ödenmediğini ileri sürerek fazla çalışma alacağının tahsilini, istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının 02/03/2010-25/06/2012 tarihleri arasında şirkete ait otelin mutfak departmanında kısım şefi olarak çalıştığını, emeklilik sebebiyle işten ayrıldığını, otelde 3lü vardiya sistemi ile çalışıldığından fazla mesaisi olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı tarafça, çalışma saatlerine ilişkin davacının imzasının bulunduğu puantaj kayıtları ve benzeri belgelerin sunulmadığı, yeminli tanık anlatımlarına göre davacının haftada 10 saat fazla çalışma yaptığının sabit olduğu ve ispatlandığı, sözleşme gereği davacının yıllık 270 saatlik fazla çalışmasının aldığı ücretin içinde olduğu kabul edilerek aylık 22,5 saatin tespit edilen aylık fazla çalışma sürelerinden düşülmesinden sonra 7927,99 TL fazla çalışma ücreti alacağının olduğu, gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir.

Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir.

Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (on bir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Somut uyuşmazlıkta, Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının günlük 8 saatlik çalışmasında yukarıdaki ilke kararında açıklandığı üzere 1 saat ara dinlenme süresi dikkate alınması gerekirken yarım saatlik ara dinlenme kabul edilerek yapılan hesaba itibar edilerek karar verilmesi hatalıdır.

3- Davacı işçinin fazla çalışma ücreti isteklerinin kabulüne karar verilmiştir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda taktiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Somut uyuşmazlıkta davacının fazla çalışma yaptığı tanık beyanlarına göre belirlenmiş olup hesaplanan alacakdan karineye dayalı makul indirim (takdiri indirim) yapılmaması hatalı olup ayrı bir bozma nedenidir.

F) Sonuç: