Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2017/5288 K.2017/9744

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalıya ait iş yerinde 29/12/2000 tarihinde işe başladığını ve 20/04/2012 tarihinde hiçbir gerekçe gösterilmeden işyerinden kovulduğunu, pazarlama elemanı olarak cumartesi günleri dahil günde ortalama 10 saat çalıştığı halde fazla mesai almadığını, işe başladığı tarihten itibaren hiç yıllık izin kullanmadığını ve kovulduğu için 17 günlük maaşını da almadığını, ayrıca maaşının asgari ücret üzerinden gösterilmesine rağmen 1.500,00 TL aylık ücret aldığını iddia ederek, kıdem ve ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti, yıllık izin ücreti ve ücret alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının davalıya ait bıçak bileme işyerinde çalıştığını ve getir götür işi yaptığını, pazarlama elemanı olmadığını, davacının kendi namına marangoz makineleri alıp satma işi yaptığını aynı zamanda un, kepek alımı işi de yaptığını, davalının bunu diğer işçilerden duyduğunu, davacının işyerine 20/04/2012 tarihinden itibaren 3 gün süre ile gelmediğini, işten kovulmadığını aksine işten kovulduğunu ileri sürerek kendisinin işten ayrıldığını, davacı işten ayrıldıktan sonra davalının zor duruma düştüğünü, uzun süre davacının işe dönmesinin beklendiğini, gelmemesi üzerine fesih ihbarının noter aracılığı ile gönderildiğini,

davalının davacıya, davacının kullandığı şirket aracını temizlemesini söylemesi üzerine davacının küfürler ettiğini, bu olaya çalışma arkadaşlarının şahit olduğunu, bu şekilde davacının İş Kanunu 25/2. maddesinde düzenlenen ahlak ve iyiniyet kurallarına uymayan davranışlarının olduğunu, davacının iş akdi haklı fesihle sonlandığından kıdem ve ihbar tazminatı talebinin reddi gerektiğini, fazla çalışmasının olmadığını, iş olduğu zamanlarda 09:00-17:00 saatleri arasında çalıştığını, Cumartesi, Pazar ya da bayramlarda çalışmadığını,

kredi çekebilmesi için bankaya verilen yazıda maaşının 1.500,00 TL olarak gösterildiğini ancak aslında asgari ücretle çalıştığını, davacının her yıl fındık işlerinde ve genel olarak her istediğinde iznini rahatlıkla kullandığını, kendi isteği ile ayrılmasından dolayı 17 günlük ücret alacağı talebinin yersiz olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak kıdem ve ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti ve ulusal bayram genel tatil ücreti taleplerinin reddine, yıllık izin ücreti ve ücret alacağı taleplerinin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı yasal süresi içinde davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davacı milli bayramlarda çalıştığını iddia etmiş, mahkemece bu talep reddedilmiştir.

Tanık anlatımları birlikte değerlendirildiğinde davacının milli bayramlarda çalıştığı anlaşıldığından, dosyadaki bilirkişi raporunda yapılan hesaplama bir değerlendirmeye tabi tutularak bu alacağın kabulüne karar verilirken bayram çalışması ile hafta tatilinin toplam 1.000,00 TL.olarak talep edildiği anlaşıldığından ve bu iki talep ayrıştırılmadığından 1000 TL.nin 500 TL.si milli bayram, 500 TL.si hafta tatili alacağı olarak kabul edilip sonuca gidilmelidir.Bu alacağın yazılı şekilde reddi hatalıdır.

F) Sonuç: