Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2017/6796 K.2017/17399

Yerel mahkemece, asıl davanın kabulüne, birleşen davanın ise kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, asıl dava ile birleşen davasında, davalıya ait işyerinde müşteri işlem sorumlusu olarak çalışırken 1475 Sayılı Kanunun 14. maddesinin 1. fıkrasının 5. bendi gereğince 15 yıllık sigortalılık süresi ile 3600 prim gün ödeme sayısını tamamlaması nedeniyle iş sözleşmesini haklı olarak fesh ettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ile fazla çalışma alacağının tahsilini, istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, zamanaşımı def'ini öne sürüp, davacının feshe dayanak yaptığı Kanun hükmünün yürürlük tarihinden sonra işe başladığı için 1475 Sayılı Kanunun 14. maddesinin 1. fıkrasının 5. bendi hükmünden yararlanamayacağını, fazla çalışma da yapmadığından alacağı olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, iş sözleşmesinin 1475 Sayılı Kanunun 14. maddesinin 1. fıkrasının 5. bendi gereğince davacı tarafça haklı olarak fesh edildiği, buna göre davacının kıdem tazminatına hak kazandığı ayrıca fazla çalışma alacağı da olduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı işçinin fazla çalışma ücreti isteğinin kabulüne karar verilmiştir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda taktiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Somut uyuşmazlıkta, Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının fazla çalışma alacağı, işverence sunulan kayıtlar ile tanık beyanlarının ortalamasına göre belirlenmiş olup sadece kayıtlara göre bir hesap yapılmamıştır. Bu nedenle hesaplanan alacakdan hakkın özünü etkilemeyecek şekilde makul oranda takdiri indirim yapılarak sonuca gidilmesi gerekirken, fazla çalışmanın kayıtlara dayandığı gerekçesi ile indirim yapılmaması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç: