Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2017/7937 K.2017/20939

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirkete ait otelde belboy olarak 28.05.2009 ile 01.11.2010 tarihleri arasında 800,00-850,00 TL ücretle çalıştığını, çalışma süresi zarfında davacının 3 aylık ücret alacağı, haftalık izinleri, 16 günlük yıllık izni, fazla mesai ücretlerinin ödenmediğini, davacının ücretinin 2009 yılında 850,00 TL olmasına rağmen 2010 yılında 800,00 TL'ye düşürüldüğünü, son olarak ücretin Kasım 2010 tarihinde 600,00 TL'ye düşürüleceğinin söylenmesi üzerine hiç bir alacağını alamayan davacının işten ayrıldığını, davacının haftalık iznini dahi kullanmadan gece saat 24.00-01.00'a kadar çalışma yaptığını,

haftada en az 45 saat fazla mesai yaptığını, ücret miktarı düşürülmeye çalışılan davacının haklı nedenle iş akdini feshettiğini iddia ederek, kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti ve ücret alacaklarının tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının müvekkili otel işletmesinde 28.05.2009 tarihinde mevsimlik hizmet akdi ile işe başladığını, yapılan bildirim gereği hizmet akdi askıya alınan davacının 2010 yılı Nisan ayında yine mevsimlik hizmet akdi ile çalışmaya başladığını, 2010 yılı Ekim ayında mevsimlik hizmet akdinin sona ermesi ile otelden ayrılan davacının gerekli tüm bildirimler yapılmasına rağmen 2011 yılı Nisan ayında yeni sezon çalışmalarına katılmadığını, 31.10.2010 tarihinde davacının vermiş olduğu ibraname ile tüm hak ve alacaklarını almış olduğunu beyanla davalıyı ibra ettiğini,

2011 yılında başka bir işyerinde çalışmaya başlayan davacının davalı işyerinde çalışmak istemediğini, bu nedenle davacının kıdem ile ihbar tazminatı istemlerinin reddinin gerektiğini, davalı işyerinde fazla mesai yapılmasını gerektirecek bir durum olmadığını, sekizer saatlik çalışma periyotlarının olduğunu, davacının hafta tatili izinlerinin tamamını kullandığını, alabileceği bir ücret alacağının da bulunmadığını, mevsimlik hizmet akdi ile çalışan davacının yıllık izin istemlerinin de yersiz olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı yasal süresi içinde davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin ihbar tazminatına hak kazanıp kazanmadığı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

İhbar tazminatı, iş sözleşmesini fesheden tarafın karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminat olması nedeniyle, iş sözleşmesini fesheden tarafın feshi haklı bir nedene dayansa dahi, ihbar tazminatına hak kazanması mümkün olmaz. İşçinin 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi hükümleri uyarınca emeklilik, muvazzaf askerlik, evlilik gibi nedenlerle iş sözleşmesini feshetmesi durumunda ihbar tazminatı talep hakkı bulunmamaktadır. Anılan fesihlerde işveren de ihbar tazminatı talep edemez.

Somut uyuşmazlıkta, dava dilekçesinde davacı iş akdini kendisinin haklı nedenle feshettiğini açıkça belirtmiştir. İhbar tazminatı, iş akdini fesheden tarafça talep edilemeyeceğinden ihbar tazminatının reddi yerine kabulü hatalıdır.

3-Davacı işçinin yıllık ücretli izin alacağına hak kazanıp kazanmadığı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Somut uyuşmazlıkta davacı, davalı işyerinde 28.05.2009 tarihinde mevsimlik işçi olarak çalışmaya başlamış olup, 28.05.2009-22.11.2009 arası 176 gün ve 01.04.2010-31.10.2010 arası 210 gün çalışması bulunmaktadır.

Mevsimlik işçi olarak çalışan işçilerin yıllık izin ücreti hakkı bulunmadığından, mahkemece, davacının mevsimlik işçi sıfatıyla ve yılda 11 aydan daha az çalıştığı göz ardı edilerek yıllık izin ücreti alacağının hüküm altına alınması da hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç: