Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2017/8486 K.2018/14706

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti: Davacı vekili, davacının davalı Belediye taşeronu olan firmalarda 31/07/2005- 31/12/2012 tarihleri arasında şoför olarak çalıştığını, 01/01/2011 tarihi sonrasına ait işçilik alacakları açısından talepleri bulunmadığını, iş bu dava ile 31/07/2005-31/12/2010 tarihleri arasına ilişkin tazminat ve işçilik alacaklarını talep ettiklerini, davacının 15 günde 1 kez hafta tatili kullandığını, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını, sürekli fazla mesai yaptığını, karşılıklarının ödenmediğini iddia ederek bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir. B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, aleyhteki davanın husumet yokluğu nedeniyle reddi gerektiğini, davacı ile belediye arasında hizmet akdi bulunmadığını, 4857 sayılı Yasanın 2/6 maddesi gereği davalının davacının çalıştığı firmalar ile asıl işveren alt işveren ilişkisi bulunmadığını, yüklenicilerin ihale konusu işte çalıştırdığı işçilerin her türlü hak ve alacaklarından asli sorumlu olduğunu,sözleşme ve teknik şartnamelerde yüklenicinin sorumluluklarının açıkça belirlendiğini, İş Yasası'nın 36. maddesi gereği yüklenici borçlarından sorumlu tutulamayacaklarını, davalı olarak mevzuat kapsamında hizmet satın aldıklarını,

asıl işveren sıfatıyla sadece aleyhlerinde dava açılamayacağını,yüklenicilerin davaya dahil edilmesi için davacıya süre verilmesini, davacının ihaleyi alan şirketlerde çalışıp çalışmadığının ve feshin tespit edilmesi gerektiğini,davacının fazla mesai, hafta tatili ve genel tatil ücret taleplerinin zamanaşımına uğradığını, alacakların hesaplanmasında puantaj ve bordroların dikkate alınması gerektiğini, iş bu dava ile talep edilen işçilik alacaklarının belirlenebilir olduğunu, fazlaya ilişkin taleplerin saklı tutulmasına muvafakatleri olmadığını savunarak davanın reddine talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti: Mahkemece, davacı tarafça 31.12.2010 tarihi sonrası için herhangi bir talepte bulunulmadığı, izin ücretinden son işverenin sorumlu olacağı, asıl işverenin sorumluluğunun alt işverenin sorumluluğunu aşamayacağı gerekçesiyle davacının yıllık izin ücreti talebinin reddi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. D) Temyiz: Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir. E) Gerekçe: 1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı, 31/07/2005-31/12/2012 tarihleri arasında davalı belediyede alt işveren işçisi olarak çalıştığını 01/01/2011 tarihi sonrası için haklarının son alt işveren tarafından ödendiğini, önceki dönem için yıllık izin ücretlerinin ödenmediği iddiası ile yıllık izin ücreti talebinde bulunmuştur.

Davacının 01/01/2011 tarihi öncesi çalışması da iki dönem olup ilk dönem 31/07/2005-01/09/2008 tarihleri arasında, ikinci dönem çalışması ise 24/12/2008- 31/12/2010 tarihleri arasındadır. Davacının ilk dönem çalışması davacının emekliliği nedeniyle son bulmuş olup emeklilik tarihi olan 01/01/2008-24/12/2008 tarihleri arasında davacının hizmet döküm kaydına göre sigortalı çalışması bulunmamaktadır.

Davacının çalışmasının kesintisiz olduğuna ilişkin tanık beyanı veya dosyada herhangi bir belge yoktur. Mahkemece davacının çalışması iki dönem olarak kabul edilmiş ve 01/09/2008 tarihi öncesi yıllık izin ücreti talebi zamanaşımına uğradığı gerekçesiyle reddedilmiştir.

Ancak davacının ikinci dönem çalışmasına ilişkin yıllık izin alacağından davalı Belediye asıl işveren olarak sorumlu olduğundan 24/12/2008-31/12/2010 tarihleri arasında davacının hak etmiş olduğu 14 günlük yıllık izin ücreti alacağından davalı Belediyenin sorumlu tutulması gerekir. Zira bu dönemde çalışması daha sonra başka bir alt işverende devam etmiş ve izinden son alt işveren sorumlu ise de, yasa gereği asıl işveren olan davalı Belediye tamamen sorumludur.

Yanılgılı değerlendirme ile yıllık izin ücreti alacağının reddine karar verilmesi hatalı olup bozma nedeni yapılmıştır.