Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2017/8573 K.2018/16080

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davalıya ait eğitim kurumunda 17/10/2009 ile 22/05/2013 tarihleri arası aralıksız olarak çalıştığını, İş Kanunu hükümlerine göre 3600 gün ve 15 yıllık sigortalılık süresinin dolması sonucu işten ayrıldığını, iş akdinin feshi ve alacakları ile ilgili ihtarname ile işverene bildirdiğini, davalı işyerinden kıdem tazminatı ve fazla mesai ücretlerini belirtmiş olduğu ihtarname ile talep etmiş olmasına rağmen hiçbir ödeme yapılmadığını, davalı işyerinde ayrıca her hafta 13 saat fazla çalıştığını ileri sürerek kıdem tazminatı ile fazla mesai ücret alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının kendi isteğiyle işten ayrıldığını, davacıya 2.947,27 TL kıdem tazminatının ödendiğini, davalı işverenin okul işletmesi olması sebebiyle çalışanların fazla mesai yapmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesini emeklilik nedeniyle feshettiği, dinlenen tanık beyanlarına göre haftada 13 saat fazla mesai yaptığı, bakiye kıdem tazminatı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı davalıya ait işyerinde her hafta 13 saat fazla çalışması olduğunu belirterek fazla mesai ücretlerinin ödenmediği iddiasıyla fazla mesai ücret alacağı talep etmiştir.

Fazla mesai yapıldığının ispat külfeti davacının üzerindedir.

Davacı iddiasını ispat için tanık deliline başvurmuştur. Gösterdiği tanıklardan ... 2006 yılında davacı ile birlikte işe başladığını, kendisinin 2008 yılında ayrıldığını, haftanın 6 günü 7.30-18.30, cumartesi günleri 8.00-17.30 arası çalıştıklarını, haftanın 2-3 günü günde yarım saat ile bir saat kadar fazla mesai yaptıkları olduğunu beyan etmiş, diğer davacı ... davacı ile Mayıs 2011-Mart 2013 arası çalıştıklarını, haftaiçi davacının 7.30-18.30 arası çalıştığını, cumartesi de çalışması olduğunu beyan etmiştir.

Davalıda bir tanık dinletmiş, davalı ... ..., davacının haftanın 6 günü 8.30-17.00 arası çalışma olduğunu beyan etmiştir.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının fiili çalıştığı 17.10.2009 ila 10.09.2012 tarihleri arası için davacı tanık beyanları esas alınarak davacının haftalık 13 saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek fazla mesai ücret alacağı hesabı yapılmıştır.

Dosya kapsamı itibariyle hükme esas alınan tanıklardan ...’nin beyanına göre davacı ile hiç çalışmadığı, diğer davacı ...’ın ise davacı ile fazla mesai alacağının hüküm altına alındığı dönemde kısmi çalıştığı, davacıdan sonra işe girdiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece davacı tanıklarının hizmet döküm cetvelleri getirtilerek davacı ile birlikte çalışılan dönem tespit edilerek, tanıkların beyanlarının çalışma dönemleri ile sınırlı olarak hesaplamaya esas alınması gerekirken tüm çalışma süresi açısından tanık beyanlarının hükme esas alınarak fazla mesai alacağına hükmedilmesi hatalıdır.

3-Dava açılmadan önce 04.12.2013 tarihinde davacıya Banka kanalıyla 2.947,27 TL kıdem tazminatı ödemesi yapılmış olup, işbu alacak davası ödemeden sonra 10.12.2013 tarihinde açıldığından davanın ödenmemiş miktar ile sınırlı olarak kabulüne, diğer ödenen kısım için davanın reddine karar verilmesi doğru ise de red oranına göre davalı lehine vekalet ücreti ve yargılama giderlerine hükmedilmemesi hatalıdır.

F) Sonuç: