Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2017/8714 K.2018/16868

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı ...'a ... iş yerinde 02/02/2009-04/08/2009 tarihine kadar aralıksız sıvacı, izolasyon ustası olarak çalıştığını, inşaat süresince tamamlanan her işten sonra inşaattaki eksikleri tamamlama işini de yaptığını, davacının bu çalışmasının yanında davalıya ... servis arabası ile sabah 06:00'dan itibaren diğer işçileri işyerine getirdiğini, iş bitiminde yine servis otobüsü ile işçileri geri bıraktığını, otuz gün süresince ise gece 02:00'den sonra beton döküm işinde çalışan işçileri servis otobüsü ile geri götürdüğünü, iş yeri servisinin şoförlüğünü yaptığını,

cumartesi ve pazar günleri dahil olmak üzere sabah 07:30 'dan akşam 17:00 saatleri arasında yaptığı çalışmalarına karşılık günlük net 55 TL aldığını iddia ederek ihbar tazminatı, fazla mesai, resmi ve genel tatil ücreti ile ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti: Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur. C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının davalı işverenlikte 15.06.2009-01.07.2009 tarihleri arasında 17 gün çalıştığı, iş sözleşmesinin işveren tarafından 01.07.2009 tarihinde feshedildiği, davalı işverenin yaptığı işin mahiyeti de dikkate alınarak taraflar arasında "Belirli süreli iş sözleşmesi " yapmak noktasında objektif nedenin olduğu kanaatine varıldığı, davacının kıdem tazminatı talebinin reddine karar verildiği, bilirkişi raporunda belirtildiği gibi fazla mesai yaptığı, davalının bu çalışmaların ve bilirkişinin belirlediği alacağın karşılığının davacıya ödendiğini imzalı ücret bordroları veya eş değer yazılı belgelerle ispat edemediği,

bir kişinin sürekli olarak fazla mesai yapmasının hayatın olağan akışına uygun olmadığı, belirlenen çalışma sürelerinden takdiren %30 oranında indirim yapıldığı, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını kanıtlayamadığı, davacının ödenmeyen ücret alacağının bulunmadığı belirtilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı yasal süresinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davacı davalı işveren nezdinde 02.02.2009-04/08/2009 tarihleri arasında çalıştığını iddia ederek ihbar tazminatı, ücret alacağı ve fazla çalışma ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil alacağı talebinde bulunmuş, davalı ise ...’da kayıtlı olduğu süreyi kabul etmiştir.

Mahkemece, davacının 15.06.2009-01/07/2009 tarihleri arasında 17 gün çalıştığı kabul edilerek sadece 17 günlük fazla mesai ücreti hüküm altına alınmış, çalışmanın belirli süreli olduğu gerekçesi ile (gerekçede hatalı yazım sonucu ihbar yerine kıdem denilerek) tazminat talebi ve ulusal bayram ve genel tatil alacağı reddedilmiştir.

Öncelikle davalının yaptığı iş ve davacının niteliği gözönüne alındığında yapılan işin belirli süreli olduğunu kabul etmek mümkün değildir. Ayrıca taraflar arasında yazılı bir sözleşme yoktur. Bu nedenle davacının hizmet akdi belirsiz süreli kabul edilmelidir.

Davacı 02.02.2009-04/08/2009 tarihleri arasında çalıştığını iddia etmiş, Mahkemece 17 gün çalıştığı kabul edilmiş ise de davacı ile birlikte çalışan ...’ün ifadesi, Adli Tıp incelemesi sonucunda davacının imzasını taşımayan belgelerin olduğunun anlaşılması karşısında, davacının iddia ettiği hizmet süresinin ispatlandığı kabul edilmelidir. İşverenin sunduğu bütün belgelerdeki imzanın davacıya ... olmadığı anlaşılmıştır.

Neticeten Mahkemece, davacının hizmet süresinin iddia edildiği gibi olduğu, taraflar arasında belirli süreli hizmet akdi yapılmasını gerektiren objektif unsur bulunmadığı ve yazılı sözleşme olmadığı dikkate alınarak hizmet akdinin belirsiz süreli kabul edilmesi, davacının tüm taleplerinin buna göre değerlendirilerek sonuca gidilmesi gerekmektedir.

Yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç: