Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2017/8725 K.2018/16341

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin 01.06.2007 tarihinden itibaren davalı işyerinde çalıştığını, iş akdinin bel fıtığı rahatsızlığı nedeniyle iş göremez olduğu 05.05.2014 tarihinde davalı işverence bildirimsiz olarak fesih edildiğini iddia ederek; kıdem ve ihbar tazminatları, yıllık ücretli izin, fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının iş akdinin devamsızlık nedeniyle feshedildiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Dosyadaki bilgi ve belgelerden, davacının rahatsızlığı nedeniyle 16/04/2014-22/04/2014 tarihleri arasında istirahatlı olduğu, ilk rapordan sonra işe başlaması gerekirken 23/04/2014’ün resmi tatil olması nedeniyle işe başlama tarihinin 24/04/2014 tarihine uzadığı, davacının 24/04/2014 tarihinde işe başladığına dair bir veri bulunmadığı,

akabinde davacının 29/04/2014 ila 08/05/2014 tarihleri arası için ikinci bir istirahat raporu, bunun bitiminde ise 09/05/2014 ila 15/05/2014 tarihleri arası için üçüncü bir istirahat raporu ibraz ettiği, davalının 16/04/2014-22/04/2014 tarihleri arası için devamsızlık tutanakları tanzim ettiği, 24/04/2014 tarihinde davacıya ihtarname gönderdiği, davacının bu ihtarnameye cevap vermediği, bu olayların devamında da davalının İş Kanunu’nun 25/2. maddesinin üst başlığı olan “ahlak ve iyi niyet kurallarına uymayan haller”e ilişkin kod olan “kod 29” ile davacının çıkışını bildirdiği, işveren feshinin devamsızlığa dayandığı,

ancak yazılı bir fesih bildiriminin yapılmadığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece tanzim edilen devamsızlık tutanaklarının istirahat raporlu olunan döneme ait olduğu gerekçesiyle davalının fesihte haksız olduğu kabul edilmişse de öncelikle devamsızlık nedeniyle fesih için devamsızlık tutanakları tutulması zorunlu değildir. Önemli olan devamsızlığın ispatıdır.

Somut uyuşmazlık bakımından, davacının ilk istirahat raporundan sonra sunduğu ikinci raporda istirahat başlangıç tarihinin 29/04/2014 olmasına göre davacının ilk raporun bitimi sonrasında istirahat raporlu olmadığı, 24/04/2014-28/04/2014 tarihleri arasında 5 gün süreyle işe devam etmediği izlenimi edinilmekle, bu husus tam olarak açıklığa kavuşturulmuş değildir.

Mahkemece 24/04/2014-28/04/2014 tarihleri arasında davacının işe gelip gelmediği, gelmemiş ise bu devamsızlığın geçerli bir mazerete dayanıp dayanmadığı hususu açıklığa kavuşturularak devamsızlığın olmadığı veya bir mazerete dayandığının anlaşılması halinde şimdiki gibi, aksi halde ise davalı işverenin fesihte haklı olduğu kabul edilerek kıdem ve ihbar tazminatlarının reddi gerekir. Açıklandığı üzere, davacının 24/04/2014-28/04/2014 tarihleri arasındaki işe devam zorunluluğu tam olarak açıklığa kavuşturulmaksızın eksik inceleme ile karar verilmesi hatalıdır.