Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2017/9220 K.2019/7158

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının davalı işyerinde Nisan 2011 tarihinde çalışmaya başladığını, çalışmasını kesintisiz olarak devam etmeyken Mart 2014 ayı sonu itibarıyla herhangi bir fesih nedeni gösterilmeksizin iş akdinin sonlandırıldığını, en son aylık brüt ücretinin 1.400,00 TL olduğunu iddia ederek; kıdem ve ihbar tazminatları, yıllık ücretli izin, fazla mesai, hafta tatili ile yeni iş arama izni ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı işyerinde müdür yardımcısı olarak çalışan davacının izinli olduğu 26/03/2014 tarihinde müdürü A.E.’nin, kendisinin performansını düşük gösteren bir performans raporunu işverene sunduğunu öğrenerek cep telefonundan müdürü A.E.’yi arayıp telefonda ona hitaben “sen beni patrona şikayet etmişsin, senin müdürlüğüne sokarım, geleyim, görüşeceğiz” dediği ve izin günü olmasına rağmen işyerine giderek doğrudan müdürün odasına gidip aynı hususta müdürle tartışmaya devam ettiği, bu esnada sinkaflı küfür de ettiği, ayrıca masaya yumruğu vurup “dışarıda görüşeceğiz seninle” dedikten sonra işyerini terk ettiği,

bu olayın işverene müdür tarafından intikal ettirilmesi üzerine müdürün olay nedeniyle Cumhuriyet Başsavcılığı’na şikayette bulunduğu, ... Cumhuriyet Başsavcılığı’nca yürütülen 2014/1107 sayılı soruşturma sonunda olayın görgü tanığı bulunmadığı, müştekinin beyanı ile sınırlı kaldığı gerekçesiyle davacı hakkında kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar savcılık soruşturması kovuşturmaya yer olmadığı kararı ile sonlanmış ise de, davacının o gün izinde olduğu halde hiddetli bir şekilde işyerine gelip doğrudan müdürün odasına girdiği, orada bir tartışmanın yaşandığı ve tartışma sonunda davacının yine hiddetli bir şekilde odayı ve işyerini terk ettiği başka tanıklarca doğrulandığı gibi, bu husus büyük oranda davacının da kabulündedir. Davacının çalışma arkadaşı olan müdürün kendisine iftira etmesi için de bir neden yoktur.

Tüm bu olgular birlikte değerlendirildiğinde; olayın müdür A.E.’nin anlattığı şekilde gerçekleştiğinin kabulü, gerekmektedir.

Olay, yukarıda anlatıldığı şekilde gerçekleştikten sonra yaşanan tartışma sonrasında işyerini terk eden ve tekrar dönmeyen davacı, davalı işverenin insan kaynakları müdürü olan E.D.I. tarafından davalı işverenin merkezi olan Bursa’ya davet edilmiş, zaten işyerini terk suretiyle iş akdini eylemli olarak sona erdiren davacı işçi, bu görüşmede işe dönmeyeceğini beyan edince, davalı işveren tarafından “haklı fesih” kodu ile davacı işçinin çıkışı SGK’ya bildirilmiş, ancak yazılı fesih yapılmadığı için herhangi bir fesih gerekçesi gösterilmemiştir.

Yukarıda da açıklandığı üzere, yaşanan tartışma sonrasında işyerini terk eden, eylemli olarak feshi gerçekleştiren ve haklı bir nedene dayanmayan davacı işçi olup, bu fesih şekline göre davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddi yerine kabulü hatalıdır.

F) Sonuç: