Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2018/4338 K.2020/2252

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı işyerinde 1997 yılında çalışmaya başladığını, en son aylık 1.250,00 TL net ücret aldığını, 22/07/2010 tarihli ihbar ile 15/10/2010 tarihinde iş akdinin feshedileceğinin bildirildiğini, haftada 2 gün sürekli Bursa dışına gönderildiğini, gece saat 24.00'e kadar çalışmasına rağmen fazla mesai ücretlerinin ödenmediğini, milli bayramlar ile bazı dini bayramlarda çalışmasına rağmen çalışmalarının karşılığının ödenmediğini, yıllık izinlerinin kullandırılmadığını/izin ücretlerinin ödenmediğini iddia ederek, kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 20/03/2004 tarihinde işyerinde çalışmaya başladığını, brüt 1.047,63 TL ücret aldığını, kurumlarla çalışıldığını ve bu nedenle şoför olarak işyerinde çalışan davacının 09.00.-16.30 saatleri arasında çalıştığını, fazla mesai iddialarının gerçek dışı olduğunu, dini ve milli bayramlarda çalışılmadığını, davacıya yıllık izin ücretlerinin ödendiğini, ihbar tazminatına hak kazanmadığını, davacıya kıdem tazminatının ödendiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı yasal süresi içinde davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçi fazla çalışma ücreti ile ulusal bayram genel tatil ücreti alacakları yönünden talepte bulunmuş, davalı işveren ise fazla çalışmanın olmadığını, ulusal bayram genel tatil günlerinde de çalışılmadığını savunmuştur.

Mahkemece davacının haftada 7 saat fazla mesai yaptığı ve bir kısım ulusal bayram genel tatil günlerinde çalıştığı kabul edilerek, her iki isteğin de kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil günlerinde çalışmaların ispat yükü davacı işçiye ait olup, davacı tanıkları işyeri çalışanları olmadığından davacının sözü edilen çalışmaları bakımından çalışma düzenini bilmeleri mümkün görülmemiştir.

Davalı tanıkları da fazla çalışma yapılmadığı, ulusal bayram genel tatil günlerinde çalışılmadığını açıkladıklarına göre davacı işçi sözü edilen çalışmaları yönünden üzerine düşen ispat yükünü yerine getirememiştir.

Böyle olunca ispatlanamayan fazla çalışma ücreti ile ulusal bayram genel tatil ücreti isteklerinin reddi gerekirken mahkemece yazılı şekilde isteklerin kabulü hatalıdır.

3-Hüküm altına alınan alacakların net mi yoksa brüt mü olduğunun hükümde belirtilmemesi HMK.nun 297/2. maddesine aykırı olup, infazda tereddüte yol açacağının gözetilmemesi de bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç: