Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2018/5522 K.2018/13416

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 1.6.2007 tarihinde davalı şirket tarafından işletilen otelde gözlemeci olarak çalışmaya başladığını, 31.10.2012 tarihine kadar burada çalışmaya devam ettiği, davacının 31.10.2012 tarihinde haksız olarak işine son verildiğini ileri sürerek, kıdem, ihbar tazminatları ile fazla mesai ücreti ve genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının sezonluk çalıştığını, aylık ücretinin 1.600,00 TL. olmadığını, bordroda gösterilen ücrete itibar edilmesi gerektiğini, davacının iş akdinin 31.10.2012 tarihinde askıya alındığını, davacının askı tutanağını imzadan imtina ettiğini, 20.11.2012 tarihinde müvekkile ihtarname çekerek yasal haklarının ödenmesini istediğini, kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin yerinde olmadığını, davacının iş akdinin istifa ile sonlandığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, iş akdinin davalı işveren tarafından haksız biçimde sonlandırıldığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı ve genel tatillerde çalışıp çalışmadığı konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını ve genel tatillerde çalıştığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma ve tatil alacaklarının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışma ve genel tatillerde çalışıldığının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, sözü edilen çalışmaların yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ve genel tatil ücretlerinin ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ve genel tatil çalışmalarının ispatı her türlü delille yapılabilir.

Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ve genel tatil ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta; davalı tarafından dosyaya sunulan ücret bordrolarının bir kısmında fazla mesai ve genel tatil ücreti tahakkuklarının bulunduğu ve bu tahakkukları da içeren her ay değişik miktarlarda ücretin banka kanalıyla davacıya ödendiği görülmüştür. Davacının okuma ve yazma bilmediği dikkate alındığında, Mahkemece fazla mesai ve genel tatil ücretleri hesabında bordrolarda tahakkuk bulunan ayların dışlanmaması yerinde ise de bordrolarda tahakkuk ettirilerek bankadan ödendiği sabit olan tutarların mahsubu ile sonuca gidilmesi gerektiğinin düşünülmemesi hatalıdır.

3-Hüküm altına alınan miktarın net mi yoksa brüt mü olduğunun hükümde belirtilmemesinin HMK.nun 297/2. maddesine aykırı olup, infazda tereddüte yol açacağının düşünülmemesi de ayrıca bozmayı gerektirmiştir.