Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2019/7464 K.2019/21596

Yerel mahkemece, davanın kısmen reddine karar verilmiştir.

Yerel mahkeme kararı davacı vekilinin temyizi üzerine, Dairemizin 04.12.2014 tarihli ve 2013/3283 Esas, 2014/37054 Karar sayılı kararı ile bozulmuştur.

Mahkemece, "taraflar arasında Borçlar Kanunu’nun 1. maddesinde düzenlendiği şekli ile işçi işveren ilişkisine yönelik sözleşme iradesi bulunmadığı, aralarında adi ortaklık ilişkisi olduğu, davacının sigorta priminin yatırılmasının başlı başına işçi işveren ilişkisini ispatlamadığı, davacının TMK'nın 2 ve 3. maddelerine aykırı olarak işbu davayı açtığı" gerekçesi ile bozmaya karşı direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararı davacı vekilince temyiz edilmiş olup, Dairemizin 6763 sayılı Kanunun 45. maddesi ile eklenen 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici dördüncü maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

YARGITAY KARARI

Dairemizin “Mahkemece taraflar arasındaki ilişki “ortaklık” olarak nitelendirilmiş ise de; davacının davalı şirkete ait araçta şoför olarak çalıştığı, SGK kaydının yapıldığı, taraflar arasında imzalanan 23/03/2005 tarihli “ortaklık sözleşmesi” başlıklı belgenin bir bütün olarak değerlendirildiğinde ortaklık sözleşmesine değil hizmet akdine ilişkin olduğu, davacının davalıya bağımlı olup, ücret karşılığı şoför olarak çalıştığı, buna göre taraflar arasında hizmet akdi bulunduğu anlaşıldığından,