Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2020/31 K.2021/2983

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili özetle; davacının, 01/06/2001 tarihinden iş akdinin davalı işveren tarafından haksız olarak feshedildiği 25/03/2015 tarihine kadar davalı iş yerinde depo sorumlusu olarak çalıştığını, 25/10/2015 tarihinde emekliliğe hak kazanması sebebi ile iş yerinden çıkışı yapılmış olarak gösterildiğini ancak davacının çalışmasını sürdürdüğünü, aylık net ücretinin 3.200,00 TL olduğunu, işveren tarafından sigorta primlerinin asgari ücret üzerinden gösterildiğini, davalı işveren tarafından 25/03/2016 tarihinde haksız ve kötüniyetle iş akdine son verildiğini, işe gelmemesinin söylendiğini, fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini ileri sürerek;

kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai, genel tatil ve yıllık izin ücretleri ile asgari geçim indirimi alacaklarının faiziyle birlikte davalıdan tahsilinin hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili özetle; davacının taleplerinin zamanaşımına uğradığını, davacının müvekkil iş yerinde 05/09/2002 tarihinde çalışmaya başladığını, asgari ücret ile çalıştığını, davacının iş sözleşmesinin müvekkil şirket tarafından haklı nedenle feshedildiğini, kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanamayacağını, davacıya yıllık izinlerinin kullandırıldığını, fazla çalışmalarına karşılık ücretlerin ödenmediği iddialarının gerçek dışı olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı işverence yapılan feshin haksız olduğu ve davacının bir kısım ödenmeyen ücret alacaklarının bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu :

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle, davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu :

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta; davacı dava dilekçesinde işyerinde yaklaşık 16 yıl boyunca bilfiil haftanın 6 günü Kasım-Mart ayları arasında 09:00-23:00 saatleri arasında olmak üzere günlük 14 saat, Nisan-Ekim ayları arasında ise 09:00-02:00 saatleri arasında olmak üzere günlük 17 saat sürelerle çalıştığını ancak fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini iddia etmiş, ispat amacıyla tanık deliline dayanmıştır. Davalı işveren fazla mesai yapıldığı ve mesai ücretlerinin ödenmediği iddialarının asılsız olduğunu savunmuştur.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, taraf tanık beyanları esas alınarak davacının haftada 6 gün çalıştığı, Kasım-Mart ayları arasındaki haftalık çalışmasının 72 saat, fazla çalışmasının 27 saat (6 gün x 12 saat), Nisan-Ekim ayları arasındaki haftalık çalışmasının 78 saat, fazla çalışmasının 33 saat (6 gün x 13 saat) olduğu tespitiyle, fazla mesai ücreti hesaplanmış ise de, bu hesap yöntemi hatalıdır.

Yargılama aşamasında dinlenen taraf tanıkları kendilerinin davalı işyerinden akşam saat 20.00-20.30 da çıktıklarını, davacının ise çalışmaya devam ettiğini açıklamışlar, kendileri daha önce işyerinden ayrıldıkları için davacının saat kaça kadar çalıştığına dair görgüye dayalı beyanda bulunmamışlardır. Bu nedenle mevcut delil durumuna göre, davacının haftanın 6 günü 08.30-21.00 saatleri arasında 1.5 saat ara dinlenme ile ve yaz kış çalışma saatlerinin farklı olduğuna dair bir ispat olmadığından yaz kış ayrımı yapılmadan, haftalık 21 saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek fazla mesai ücretinin hesaplanması ve hüküm altına alınması için, hükmün bozulması gerekmiştir.

Sonuç: