Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2020/3642 K.2020/19708

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, asıl işveren Yüksel İnşaat'ın bünyesinde yurt dışındaki şantiyelerde çalıştığını tüm ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını, işten çıkarılmasa korkusuyla bazı belgelerin imzalattırıldığını, 3 öğün yemek ve lojman sağlandığını, müvekkilinin iş akdinin haksız feshedildiğini iddia ederek, kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının taleplerinin zamanaşımına uğradığını, davacının iş akdinin kıdem ve ihbar tazminatı ödenmek suretiyle sona erdiğini, iddialarının yersiz olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti :

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf başvurusu:

İlk Derece Mahkemesi kararına karşı, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge Adliye Mahkemesince, mahkemece alınan bilirkişi raporuna göre hüküm kurulmuşsa da alınan raporun yeterli ve denetime elverişli olmaması nedeniyle dosya üzerinden yeniden bilirkişi raporu alındığı, alınan bilirkişi raporunda belirtildiği üzere, davacı işçinin aralıklı olarak davalıya ait işyerinde çalıştığı, işten her ayrılışında kendisine davalı tarafça ödeme yapıldığı, uyuşmazlık davacının işten ayrıldığı dönemlerde yapılan ödemeler nedeniyle önceki dönemin tasfiye edilmiş sayılıp sayılmayacağına ilişkin olduğu,

Yargıtay’ın yerleşik içtihatlarında feshe göre işçilik alacaklarının ödendiğinin belirlenmesi halinde önceki çalışmaların tasfiye edildiğinin kabul edilmesinin gerektiği ve tazminat hesabı açısından da daha sonraki çalışma süresine eklenmemesi gerektiği belirtilmekle bilirkişi raporunda önceki dönemlerin tasfiye edildiği ihtimaline göre yapılan hesaplamaya itibar edilmesi gerektiği gerekçesiyle davalı vekilinin ileri sürdüğü sair istinaf sebepleri yerinde görülmediğinden reddine, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353-(1) b-2 maddesi gereğince;

davalı vekilinin kıdem tazminatı ile fazla mesai, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil alacaklarına dair istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, kanuni süresi içinde, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Davacının hesaplamaya esas alınan çalışma süresi ve önceki dönem çalışmalarının kıdem ve ihbar tazminatı ödenmesi nedeniyle tasfiye edilip edilmediği taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Somut olayda, davalı davacının işyerinde 3.6.2014-30.6.2015 ve 18.11.2005- 24.10.2006 ve 16.2.2007- 31.5.2012 ve 11.1.2013- 12.7.2013 tarihleri arasında çalıştığını, ilk 3 dönemdeki çalışmalarının kıdem ve ihbar tazminatları ödenerek tasfiye edildiğini savunmaktadır. Dosya arasına alınan hizmet döküm cetvelinde davacının gerçekten de bu tarihler arasında 4 dönem çalıştığı ve davalı tarafından sunulan kıdem ve ihbar tazminatı bordrolarından da davacıya ilk 3 çalışma dönemi sonunda tazminatlarının ödendiği görülmektedir.

Bölge Adliye mahkemesince davalı tarafça kıdem ve ihbar tazminatı ödenerek önceki dönemlerin tasfiye edildiğinde dair tespiti kıdem ve ihbar tazminatı bakımından isabetli ise de , fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile hafta tatili ücretine hak kazanma ile bunların hesaplanması bakımından söz konusu dönemlerin dışlanması ve tasfiye edilmesi sonucunu doğurmaz. Bölge Adliye Mahkemesince kıdem ve ihbar tazminatı ödendiği iddia edilen önceki dönemlerin tasfiye edildiği kabul edilerek davacının fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile hafta alacaklarının bilirkişi raporundaki önceki dönemlerin tasfiye edildiği ihtimaline göre yapılan hesaplamaya itibarla eksik belirlenmesi hatalıdır.

Sonuç: