Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2020/7234 K.2020/14769

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 23.01.2006 tarihinden 04.11.2013 tarihine kadar ... Holding bünyesinde bulunan davalı ... A.Ş' de ürge uzmanlığı, üretim uzmanlığı, panel üretim koordinatör şefliği, kalite yönetim uzmanlığı görevlerinde, yasal çalışma süresini aşarak çalıştığını ileri sürerek, fazla mesai alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, ücrete dahil olacak çalışmaların dışında fazla mesai yapılmasının söz konusu olduğu durumda bu ücretlerin ödendiğini beyan ederek, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin 16.01.2019 tarihli bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna göre davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, belgelere ve tüm dosya kapsamına göre; davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında uygulanması gereken faiz konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda, davacının dava dilekçesinde alacak talebini yasal faizi ile birlikte talep etmesine rağmen alacağın en yüksek banka mevduat faizi ile hüküm altına alınması da hatalıdır. Bu husus 16.01.2019 tarihli bozma ilamında da belirtilmesine rağmen bozma sonrası yapılan yargılamada bozmanın gereği yerine getirilmeden alacak yine en yüksek mevduat faizi ile hüküm altına alınmıştır. Bu durumda yapılması gereken, fazla mesai ücreti talebinin yasal faizi geçmemek üzere en yüksek banka mevduat faizi ile hüküm atına almaktır. Bu hususun gözetilmemesi hatalı olup bozma sebebidir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7. maddesi uyarınca hükmün aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.