Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2021/10256 K.2021/15950

...

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İLK DERECE

MAHKEMESİ

... Anadolu 2. İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı vekilince istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 30/11/2021 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına vekili Avukat ... ile karşı taraf adına vekili Avukat ... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili,müvekkilinin 31.10.2011-10.07.2013 tarihleri arasında davalı nezdinde Kerkük/Irak’ta bulunan şantiyede şantiye şefi (Mühendis) olarak aylık net 2.500,00 USD ile çalıştığını, iş sözleşmesinin 10.07.2013 tarihinde iş bitimi nedeniyle davalı işveren tarafından feshedildiğini,çalıştığı süre boyunca 06.30-22.00 saatleri arasında çalıştığını, haftada 4-5 gün 02.00 kadar çalıştığını, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil günlerinde de çalıştığını,yıllık izin kullanmadığını, 2013 yılı Ocak ayında kullandığı yıllık izin nedeniyle 300 USD ve 2013 Temmuz ayında iş bitimi sonrası Türkiyeye dönmesi için ödenmesi gereken 300 USD yol parasının ödenmediğini belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile birlikte bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 31.10.2011 tarihinde Kerkük/Irak’taki inşaatta şantiye şefi olarak görev yapmaya başladığını, mühendis sıfatının bulunmadığını ve işten ayrılış tarihinin 07.08.2013 tarihi olduğunu, 10.08.2012 tarihinde izin almaksızın kendi özel işlerini halletmek için şirket aracını alıp, mühendis İ.Ç. ve Iraklı bir çalışanı da alarak işyerinden ayrıldığını, davacının araçla kaza yaptığını, mühendis İ.Ç.’in vefat ettiğini, Iraklı çalışanın ise yaralandığını ve bu nedenle davacının Irak Mahkemesince tutuklandığını, serbest bırakılması için müvekkili şirket tarafından kefalet ödendiğini,

davacının serbest bırakılınca Türkiye’ye döndüğünü ve tüm çağrılara rağmen işe gelmeyip, iş sözleşmesinin feshine neden olduğunu, müvekkil şirkete büyük zarar veren davacının iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini, davacının maaşının imzalanan sözleşmeye göre brüt 600,00 USD, net 570,00 USD, Nisan 2013 tarihinden Temmuz 2013 tarihine kadar ki dönemde ise aylık ücretinin brüt 1.500,00 USD, net 1.425,00 USD olduğunu, hatta kaza nedeniyle tutuklu kaldığı dönemde maaşının kesintisiz ödemeye devam edildiğini, ayrıca davacının işten ayrılırken davalı müvekkili ibra ettiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge Adliye Mahkemesince, davalı vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu :

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, taraflar arasındaki sözleşmeye, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının yıllık izin alacağının bulunup bulunmadığı noktasındadır.Davacı taraf yıllık izin kullanmadığını beyan ederek yıllık izin alacağı talebinde bulunmuş,davalı taraf ise davacının yıllık izinlerini Türkiyede geçirdiğini,yurda giriş çıkış kayıtlarına göre bütün izinlerini kullandığını savunmuştur.Her ne kadar İlk Derece Mahkemesince davalı tarafın davacıya yıllık izin kullandırdığını ispat edemediği gerekçesi ile 14 günlük yıllık izin alacağı hüküm altına alınmış ise de;dava dilekçesinde davacı taraf yıllık izin kullanmadığını beyan ederken yol parası alacağı talebi bakımından açıklamasında ise davacıya

2013 yılının Ocak ayında kullandığı izin nedeniyle 300 USD yol parasının ödenmediğini belirtmiş olduğu,davacının yurda giriş çıkış kayıtları incelendiğinde 05.01.2013-31.01.2013 tarihleri arasında Türkiyede olduğu,davacının dava dilekçesinde 2013 yılı Ocak ayında izin kullandığı açıklaması ile bu durumun örtüştüğü,buna göre tüm bu hususlar birlikte değerlendirildiğinde davacının yıllık izin hakkını kullandığı anlaşılmaktadır.Hal böyle olunca İlk Derece Mahkemecesince davacının yıllık izin alacağı talebinin reddine karar verilmesi gerekli iken yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.