Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2021/1534 K.2021/5287

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dilekçesinde özetle; davacının, davalıya ait iş yerinde 10.06.2013-10.06.2014 tarihleri arasında çalıştığını, iş akdinin davalı işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini iddia ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izinalacağı, fazla mesai alacağı, ulusal bayram genel tatil alacağı ve hafta tatili alacaklarının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili dilekçesinde özetle; dava dilekçesinde yer alan iddia ve taleplerin gerçeği yansıtmadığını savunarak haksız açılan davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu :

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge Adliye Mahkemesince, davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu :

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Taraflar arasında imzalanan iş sözleşmesinde fazla çalışmanın ücrete dahil olduğu belirtilmiş olup Dairemiz uygulamasına göre sözü edilen kural yıllık 270 saatle sınırlı olarak hüküm ifade etmektedir. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı işçinin bir yıllık çalışma döneminde hesaplanan 270 saat sınırı 35 haftalık fazla çalışma dönemi dikkate alınarak yıllık 35 hafta üzerinden değerlendirilerek 182 saat esasına göre hesaplamaya gidilmiştir.

Belirtmek gerekir ki taraflar arasındaki iş sözleşmesi 10.03.2013 -10.03.2014 tarihleri için imzalanmış olup davacı işçi tam olarak bir yıl süre ile çalışmıştır. Sözü edilen fiili çalışma süresi içinde bazı haftalarda fazla çalışma yapılmamış olması yıllık 270 saat kriterinin uygulanmasına engel teşkil etmez. Bu nedenle davacıya ödenen temel ücret içinde yıllık 270 saat fazla çalışma olduğu kabul edilmeli, buna göre haftalık 5.2 saati aşan fazla çalışma süreleri hesaplanarak hüküm altına alınmalıdır.

3- Dosya içinde bulunan time -sheet kayıtlarında ''fazla mesai ve normal mesai'' olarak belli saat sayılarına yer verilmiş, bazı hafta tatili karşılığında ise ''fazla mesai ''açıklamasıyla çalışma süreleri gösterilmiştir. Bilirkişi raporunda fazla çalışma ücreti ile hafta tatili ücreti ayrı ayrı hesaplanmış olup davalı vekili tarafından mükerrer hesaplama yapıldığı itirazı yapılmıştır. Bu konuda hesap raporu denetime elverişli olmayıp hafta tatili çalışmalarında 7.5 saati aşan çalışma sürelerinin varlığı halinde çalışılan bu sürenin fazla çalışma hesabında dikkate alınması gerekir. Mahkemece bu konuda hesap yöntemi açık ve mükerrer yararlanmaya yol açmayacak şekilde hüküm kurmak üzere kararın bozulması gerekir.

4- Hükme esas alınan bilirkişi raporunda 01.01.2014 -28.02.2014 tarihleri arasında fazla çalışma saat sayısı 378 saat olarak gösterilmiş olup bu husus dosyadaki time -sheet kayıtlarıyla uyumlu değildir. Belirtilen çalışma dönemi için kayıtlarda geçen saat süreleri denetime elverişli şekilde açıklanmak suretiyle davaya konu fazla çalışma ve hafta tatili ücretleri hesaplanarak hüküm altına alınmalıdır.