Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2021/4172 K.2021/8419

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; Davacının, davalı işyerinde 15.08.2011-30.04.2016 tarihleri arasında son olarak yerinde tüketim müdürü olarak 9.332,00 TL brüt ücret karşılığında çalıştığını, haftada 37 saat, ayda ise 148 saat fazla mesai yaptığını, dini bayramların iki günü hariç ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını ancak karşılığının ödenmediği fazla mesai ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının olduğunu ileri sürerek; davanın kabulüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacı ile aralarında ikale sözleşmesi imzalandığını 61.134,26 TL ödeme yapıldığını, iş sözleşmesinde fazla mesainin ücret içinde olduğunun kararlaştırıldığını, davacıya prim ödendiğini, hak ve alacağı olmadığını savunarak; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

Mahkemece, fazla mesai ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu :

İlk Derece Mahkemesi kararına karşı davacı ve davalı vekilleri istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Davalının istinaf başvurusunun reddine, davacı vekilinin ise istinaf başvurusunun ise kısmen kabulü ile, Fazla Çalışma ve Fazla Sürelerle Çalışma yönetmeliğine göre, işçiden her yıl fazla mesai hususunda onay alınması gerektiğini ancak işveren tarafından bu şekilde bir onay alınmadığını, ilk sene için fazla mesainin ücret içinde olduğuna dair hükmün geçerli olduğu kabul edilse bile tüm dönem için geçerli kabul edilemeyeceğini belirterek fazla mesai ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarına karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, delillerin taktirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Taraflar arasında davacının fazla çalışma alacağının hesabı hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı , davalı işyerinde pazartesi 09.00-19.00, Salı günü 10.00-22.00 , Çarşamba 10.00-01.00, Perşembe 10.00-22.00, Cuma 11.00-03.00, cumartesi 12.00-05.00 saatleri arası çalıştığını haftalık 37, aylık 148 saat fazla mesai yaptığını ve karşılığının ödenmediğini iddia ederek fazla mesai alacağı talebinde bulunmuştur.

Davalı vekili ise iş sözleşmesinde fazla mesai ücretinin, ücret içinde olduğunun kararlaştırıldığını , davacının fazla mesai alacağı olmadığının savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesi yıllık 270 saat fazla mesainin ücret içinde olduğunu kabul etmiş, bilirkişi raporunda bu sürenin her yıl için tenzili ile yapılan hesaplamaya itibar ederek fazla mesai alacağını hüküm altına almıştır.

Bölge Adliye Mahkemesi ise; Fazla Çalışma ve Fazla Sürelerle Çalışma Yönetmeliği'nin 9. maddesi uyarınca her yıl başında fazla çalışma onayı alınması gerektiğinden takip eden yıllar için sözleşme kuralının geçersiz olduğu belirtilerek ilk yıl dışındaki çalışma süreleri bakımından fazla çalışma ücretinin, ücrete dahil olmadığını belirtilerek hesaplama yapılmıştır

Somut uyuşmazlıkta; davacının imzasını taşıyan 15.08.2011 tarihli iş sözleşmesinin 5/d. Maddesi’nde “kararlaştırılan ücret haftalık azami fazla mesai ücretini de içerir” hükmü gereği fazla mesainin ücret içinde olduğu kararlaştırılmıştır. Bölge Adliye Mahkemesi tarafından Fazla Çalışma ve Fazla Sürelerle Çalışma Yönetmeliği'nin 9. maddesi uyarınca her yıl başında fazla çalışma onayı alınması gerektiğinden takip eden yıllar için sözleşme kuralının geçersiz olduğu belirtilerek ilk yıl dışındaki çalışma süreleri bakımından fazla çalışma ücretinin, ücrete dahil olmadığını belirterek hesaplama yapmıştır.

Ancak; fazla çalışma onayı alınması ile iş sözleşmesinde temel ücret içinde fazla çalışma ücretlerinin ödeneceği kuralı arasında herhangi bir bağlantı bulunmayıp iş sözleşmesi hükmünün tüm çalışma dönemi için kabul edilmesi gerekmektedir. Verilen karar bu yönü ile hatalıdır.