Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2021/6793 K.2021/11365

...

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkili işçinin davalı ...’na bağlı işyerinde alt işveren işçisi olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin haklı sebep olmadan işverence feshedildiğini, işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık ücretli izin, fazla çalışma ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalılar Cevabının Özeti:

Davalılar vekilleri, ayrı ayrı davanın reddine karar verilmesini istemişlerdir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiş;davacı ... davalılar vekilleri tarafından temyizi üzerine karar, Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesi’nin 13.03.2018 tarih 2015/24841 Esas ve 2018/6444 Karar sayılı ilamı ile özetle; ihbar tazminatı, fazla çalışma, yıllık ücretli izin, 3.095,75 TL ödemenin mahsubu gerekip gerekmediğinin araştırılması, harç ve avukatlık ücretli konularında taraflar lehine bozulmuştur. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, süresi içerisinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında yıllık ücretli izin alacağı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Yıllık ücretli izin alacağı, Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesi’nin 13.03.2018 tarih 2015/24841 Esas ve 2018/6444 Karar sayılı ilamı ile “Mahkemece, yıllık izin ücreti alacağı hesaplamasında, davacının her tam yıl için yirmi günlük izne hak kazandığı esas alınarak bakiye kullanılmayan izin süresinin belirlendiği anlaşılmaktadır.

Ne var ki, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 53. maddesi uyarınca, dava konusu bir yıldan beş yıla kadar çalışma süresi için yıllık ondört gün, beş yıldan fazla onbeş yıldan az olan çalışmalar bakımından ise yıllık yirmi gün izne hak kazanıldığının esas alınması gereklidir. Yıllık izin ücreti alacağı hesaplanmasında, anılan kanun maddesinin dikkate alınmaması hatalıdır.” gerekçesiyle bozma yapılmıştır.

Mahkemece bozma ilamına uyularak aldırılan ek bilirkişi raporunda bu kez, davacının uyuşmazlık konusu 7 yılın ilk beş yılı için 14’er, sonraki iki yılı için ise 20’şer günden toplam 110 gün yıllık ücretli izin alacağına hak kazandığı, kullanılan 14 günün mahsubu ile kullandırılmayan ve karşılığı da ödenmeyen toplam 96 gün yıllık ücretli izin alacağı olduğu kabul edilerek hesaplama yapılmıştır.

Mahkemece bu şekilde yapılan hesaplamaya itibar edilerek hüküm kurulmuş ise de; davacının uyuşmazlık konusu olmasa bile işyerinde 29.7.2002-30.04.2004 tarihleri arasında da çalışmasının olduğu dolayısıyla her yıl için hak kazanılan yıllık ücretli izin süresi dikkate alınırken belirtilen yıllar arasındaki hizmet süresinin de dikkate alınması gerektiği gözetilmeden sadece 1.5.2005-30.05.2013 tarihleri arasındaki hizmet süresine göre her yıl için hak kazanılan yıllık ücretli izin süresinin belirlenmesi hatalı olmuştur.

O halde; Mahkemece davacının hizmet süresi, 4857 Sayılı İş Kanunu’nun 53. maddesi ve 19.02.2005 tarihli celsede asilin 2006 yılından itibaren 7 yıl boyunca hiç izin kullanmadığı, sadece 2013 yılında 14 gün izin kullandığı şeklindeki beyanı gözetilerek; davacının uyuşmazlık konusu dönemin ilk iki yılı için 14’er, sonraki beş yılı için 20’şer günden yıllık ücretli izin alacağına hak kazandığı kabul edilmeli, 2013 yılında kullanılan 14 günün mahsubu ile 114 gün için yıllık ücretli izin alacağı hesaplanmalıdır. Bunun yerine 96 gün için hesap yapılması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3- Taraflar arasındaki bir diğer uyuşmazlık konusu fazla çalışma ücreti alacağından yapılması gereken takdiri indirimin oranı konusundadır.

Mahkemece bozma ilamı öncesi fazla çalışma ücreti alacağından %40 oranında indirim yapılmış olup indirim oranı bozma kapsamı dışında bırakılmıştır. Şu halde; fazla çalışma alacağı hesabında bozma öncesine göre bir değişiklik yapılmadığı da nazara alındığında, indirim oranının bozma öncesinde olduğu gibi %40 olarak uygulanması yerine %30 oranında uygulanması, davalı yararına oluşan usuli kazanılmış hak ilkesine aykırı olduğundan bozmayı gerektirmiştir.