Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2021/771 K.2021/4052

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde 11/09/2011 tarihinde işe başladığını ve davalı tarafından iş akdinin haksız olarak feshedildiği 21/010/2013 tarihine kadar davalı işyerinde çalıştığını, müvekkilinin iş yerinden ayrıldıktan sonra yasal haklarının eksik olarak ödendiğini, davalının çeşitli illerde yaptığı baraj ve tünel inşaatlarında kaynakçı olarak çalışan müvekkilinin 07:00-19:00 saatleri arasında haftanın 7 günü çalıştığını, gün içinde 10-15 dakika yemek molası verildiğini, ardından çalışmaya devam ettiğini, iş yoğunluğu nedeni ile çoğu zaman öğle yemeğinin 15:00-16:00 saatleri arasında yendiğini,

yapılan fazla mesainin karşılığının müvekkiline ödenmediğini, müvekkilinin çalıştığı pazar günleri karşılığında 2 aylık aralıksız devam eden çalışmanın ardından her ay için 4 gün takas niteliğinde izin kulladırıldığını, davalı tarafından pazar günü için zamlı ödenme yapılması gerekirken bunun yerine pazar günü çalışması karşılığında bir pazar günü çalışma karşılığında bir gün izin kullanma mecburiyetinin getirildiğini, müvekkilinin çalıştığı dönem içerisinde hiç yıllık izin kullanmadığını, son maaşının 2.333,00 TL olduğunu iddia ederek kıdem tazminatı fark alacağı, ihbar tazminatı fark alacağı, fazla mesai, yıllık izin ücret alacağı,

hafta tatili ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının müvekkili şirket bünyesinde 13/09/2011 ile 21/10/2013 tarihleri arasında çalıştığını, iş akdinin feshi sonrası müvekkili şirket tarafından kıdem ve ihbar tazminatının davacının banka hesabına yatırıldığını, müvekkili şirket tarafından fazla çalışmaların tamamının aylık ücret bordrolarına yansıtılarak ödendiğini, müvekkili şirket bünyesinde ulusal bayram genel tatil günlerinde çalışma yapılmadığını, bu nedenle bu kalemdeki alacak talebinin haksız ve dayanaksız olduğunu,

her ne kadar hafta tatili çalışma ücreti adı altında bir talepte bulunulmuş ise de şantiyelerin şehir dışında bulunuyor olması ve şantiye koşullarında sosyal aktivite yokluğu nedeniyle memleketlerine ve ailelerine ziyaret maksadıyla işçilerin hafta tatillerini toplu bir şekilde kullanmayı tercih ettiklerini, hafta tatillerini toplu bir şekilde kullanan davacının hafta tatili çalışma ücreti talebinde bulunmuş olmasının dayanıksız olduğunu savunarak davanın reddine, yargılama giderlerinin karşı tarafa yükletilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti: Mahkemece, Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesi'nin 2015/29138 esas sayılı bozma kararına uyulmasına, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Temyiz başvurusu : Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir. Gerekçe: 1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesi bozma ilamında tanıkların yeniden dinlenerek beyanlar arasındaki çelişkilerin giderilmesi gerektiği belirtilmiş, Mahkemece bozma ilamına uyulmasına karar verilerek tanıklar yeniden dinlenilmiştir.

Dairemizin emsal nitelikteki 2020/2946 esas sayılı ilamında da Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesi tarafından aynı doğrultuda fazla mesai talebi yönünden bozma kararı verilmiş ve bozma sonrası yapılan yargılamada fazla mesai talebinin reddine karar verilmiş ve Dairemizce onanmıştır.

Dosya kapsamında dinlenilen davacı tanıklarının davalı işverene karşı açılmış davalarının bulunduğu, davacı ile menfaat birliği içinde oldukları anlaşıldığından; husumetli davacı tanıkları beyanları hükme esas alınamaz. Davalı tanıklarının ise vardiyalı çalışma sisteminin bulunduğunu belirttikleri, davacının çalışma saatlerini net olarak bilmedikleri anlaşıldığından fazla mesai ücreti talebinin reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalıdır.