Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2021/8478 K.2021/13585

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı vekili, davacının, davalı şirkette 02.05.2014 tarihinde insan kaynakları müdürü olarak 2 yıllık belirli süreli iş sözleşmesi ile çalışmaya başladığını,davalı şirketçe, 05.12.2014 tarihinde iş sözleşmesinin feshedildiğini, iş sözleşmesine göre aylık ücretinin 5.000,00 TL ve 650,00 TL kira yardımı olduğunu, davalı tarafça haksız olarak işine son verildiğini belirterek bakiye kalan aylara ait ücretlerinin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının, davalı şirkette, 02.05.2014-04.12.2014 tarihleri arasında insan kaynakları müdürü olarak çalıştığını, davacının iş sözleşmesinin yapmış olduğu davranışlar sonucu çekilmez hal alması nedeniyle ihbar tazminatı ödenmek suretiyle feshedildiğini, davacının bakiye ücret alacağı talebinin hakka ve hukuka aykırı olduğunu, 4857 sayılı İş Yasası’nın 11. maddesinde işçiyle yapılan hizmet akidlerini adından bağımsız olarak işin niteliğine göre süreli ya da süresiz olarak ayırdığını, davacının yaptığı işin niteliği gereği iş sözleşmesinin belirli süreli olarak kabul edilmesinin mümkün olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Bozmaya uyan Mahkemece yapılan yargılamaya, dosya kapsamındaki delillere ve bilirkişi raporuna göre davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki belirli süreli iş sözleşmesinin süresinden önce feshine dayalı olarak işverence ödenmesi gereken kalan süreye ait ücretler konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 438. maddesinin birinci fıkrasında, “İşveren, haklı sebep olmaksızın hizmet sözleşmesini derhâl feshederse işçi, belirsiz süreli sözleşmelerde, fesih bildirim süresine; belirli süreli sözleşmelerde ise, sözleşme süresine uyulmaması durumunda, bu sürelere uyulmuş olsaydı kazanabileceği miktarı, tazminat olarak isteyebilir.” hükmü; ikinci fıkrasında ise “Belirli süreli hizmet sözleşmesinde işçinin hizmet sözleşmesinin sona ermesi yüzünden tasarruf ettiği miktar ile başka bir işten elde ettiği veya bilerek elde etmekten kaçındığı gelir, tazminattan indirilir.” hükmü düzenlenmiştir.

Bakiye süre ücretinin istenebilmesi için, iş sözleşmesinin haklı bir neden bulunmaksızın işverence feshedilmiş olması gerekir. İşverenin feshi 4857 sayılı İş Kanunu’nun 25.maddesinde yazılı sağlık sebeplerine, ahlâk ve iyi niyet kuralları ile benzerlerine uymayan hallere veya zorlayıcı sebeplere dayanması halinde, sözleşmenin kalan süresine ait ücretler yönünden işçinin talep hakkı doğmaz.

6098 sayılı Kanun’un 438/2. maddesine göre işçinin, sözleşmenin sona ermesi yüzünden tasarruf ettiği miktar ile başka bir işten elde ettiği veya bilerek elde etmekten kaçındığı gelir, kalan süreye ait ücretler toplamından indirilmelidir. Bu konuda gerekli araştırmaya gidilmeli, işçinin sözleşmenin feshinden sonraki dönem içinde başka bir işten gelir elde edip etmediği ya da iş arayıp aramadığı araştırılarak indirim yapılmalıdır.

İşçiye belirli süreli iş sözleşmesinin varlığına rağmen ihbar tazminatı ödenmişse bu tutarın, bakiye süre ücretinden gerekli indirimler yapıldıktan sonra kalan miktar üzerinden mahsup edilmesi gerekir.

Bozma ilamına uyan Mahkemece bakiye ücret alacağı %10 indirim yapılarak hüküm altına alınmıştır.Davalının dosya kapsamında bulunan 16.01.2015 işlem tarihli banka dekontuna göre davacıya 2.318,69 TL ihbar tazminatı ödemesinde bulunduğu anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca bakiye süre ücretine gerekli indirimler yapıldıktan sonra ödenen ihbar tazminatı miktarının mahsup edilmesi gerekli iken bu miktar mahsup edilmeden yazılı gerekçe ile hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.