Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2021/8649 K.2021/13024

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 24.02.2003 - 22.12.2017 tarihleri arasında davalı şirket bünyesinde çalıştığını, 2003 yılında reyon elemanı, 2003-2005 yılları arasında logali asistanı, 2005-2006 yılları arasında fatura kontrol uzmanı, 2006-2008 yılları arasında Çiğli mağaza idari şefi olduğunu, 2009-2012 yılları arasında müşteri servisleri müdürü, 2012-2013 yılları arasında opsiyonlu mağaza müdürü, 2013 yılında Tarsus mağaza müdürü ve 2013-2017 yılları arasında da ... mağaza müdürü olarak görev yaptığını, çalıştığı bu görevlerde, bir yöneticiye bağlı olarak görev yaptığını, dolayısıyla kendi mesaisini belirleyen bir konumda olmayıp,

yöneticisi olan kişilerden emir ve talimat aldığını, fazla mesai, hafta ve genel tatil ücretlerinin ödenmediğinden bahisle, 50,00 TL fazla mesai ücreti, 25,00 TL hafta tatil ücreti, 25,00 TL genel tatil ücret alacağının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiş iken, 16/12/2019 tarihli arttırım dilekçesi ile 50,00 TL olarak talep ettiği fazla çalışma ücreti alacağını net 72.476,13 TL'ye arttırarak toplam net 72.526,13 TL olarak,

net 25,00 TL olarak talep ettiği hafta tatili çalışma ücret alacağını net 22.655,14 TL arttırarak toplam 22.680,14 TL olarak ve net 25,00 TL olarak talep ettiği ulusal bayram genel tatil çalışma ücreti alacağını net 7.665,38 TL arttırarak toplam 7.690,38 TL olarak talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti: Davalı vekili, zamanaşımı itirazında bulunduklarını, davacının mağaza müdürü konumunda olup, vardiyalarını kendisinin ayarladığını, işverence fazla çalışma yapması yönünde verilen bir talimat olmadığını, fazla mesailerin ücrete dahil olduğuna ilişkin sözleşme hükmü bulunduğunu, davacının genel tatillerde çalışması zorunlu personel olmadığını, çalışması halinde genel tatil ücretlerinin ödendiğini, pazar günleri çalışması halinde haftanın diğer bir günü hafta tatilinin kullandırıldığını, davacının taleplerinin yerinde olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı tarafça istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge Adliye Mahkemesince, dava dilekçesindeki açıklamalardan davanın kısmi eda külli tespit belirsiz alacak davası olarak açıldığının anlaşıldığı, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ve hafta tatili ücret alacakları yönünden sembolik, farazi miktarda talepte bulunulduğu, Yargıtay kararlarına uygun şekilde dava ve talep tarihten itibaren faize hükmedilmesi gerekmekteyken, tamamına dava tarihinden itibaren faiz uygulanmasının hatalı olduğu gerekçesi ile İlk Derece Mahkemesinin kararının Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b-2. maddesi gereğince faiz başlangıcı yönünden kaldırılmasına, yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına karar verilmiştir.

Temyiz:

Bölge Adliye Mahkemesinin kararına karşı taraf vekilileri temyiz başvurusunda bulunmuştur.

Gerekçe:

1-Dosya kapsamının birlikte değerlendirilmesiyle yapılan inceleme sonucunda, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kurallarına göre, davalının tüm, davacının aşağıda belirtilen haricindeki sair temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan yönleri usul ve kanuna uygun görülmüştür.

2-Ücret alacağı bakımından faize hak kazanmak için kural olarak işveren temerrüde düşürülmelidir. Ancak, bireysel ya da toplu iş sözleşmesinde açıkça bir ödeme günü kararlaştırılmış ise, belirlenen ödeme tarihi sonrasında faiz işlemeye başlar.İşverenin dava tarihinden önce temerrüde düşürülmesi durumunda, istekle bağlı olarak temerrüt tarihinden itibaren faiz yürütülmelidir. Bunun dışında dava veya ıslah tarihlerinden itibaren talep edilen miktarlarla sınırlı olarak faize karar verilmelidir.

Diğer taraftan alacağın belirsiz alacak davası yolu ile talep edilmesi durumunda faiz başlangıç tarihlerinin belirlenmesinde, dava tarihi ve miktar artırım tarihi şeklinde ayrım yapılmamalı, anılan alacaklarda hüküm altına alınacak tüm miktara dava tarihinden itibaren faiz işletilmelidir.

Somut olayda, davacının dava konusu alacak bakımından davasını belirsiz alacak davası türünde açmış olmasına rağmen söz konusu alacağın tamamına dava tarihinden itibaren faize hükmetmek gerektiği halde bir bölümüne dava tarihinden itibaren faiz hükmedilmiştir.

Belirsiz alacak olarak talep edilen alacaklarda dava açıldıktan sonra yargılama esnasında artırılan alacak miktarları bakımından zamanaşımı süreleri işlemeyeceği gibi artırılan miktar bakımından faize hükmedilirken de kısmi davadan farklı olarak tüm alacağa dava tarihinden itibaren faiz işletilebileceği gözetilmeksizin karar verilmesi hatalı olup bozma sebebi ise de, yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığından, Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/2. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.