Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2021/8844 K.2021/13610

Dava, alacak istemine ilişkin olup, mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı vekili, müvekkili işçinin alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kabulüne ilişkin verilen 25.02.2016 tarihli kararın Yargıtay (Kapatılan) 7. Hukuk Dairesinin 12.12.2016 gün ve 2016/14520 esas 2016/20994 karar sayılı ilamı ile bozulduğu, mahkemece 28.02.2017 tarih 2017/37 esas 2017/74 karar sayılı karar ile önceki kararda direnilmesine karar verilmiştir.

Direnme kararı, yasal süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 2018/(7)9-73 esas 2021/742 karar sayılı 10.06.2021 tarihli kararıyla, “ Davacının dava dilekçesi ve cevap dilekçesine karşı verdiği beyan dilekçesi nazara alındığında, sonuçta ücretinin net 1.540 TL olduğunu ileri sürdüğü, ancak elden ya da bankadan yapılan ödemelerden birisini hatalı şekilde miktar itibariyle yanlış yazdığı anlaşılmaktadır. Hâl böyle olunca, mahkemece davacının net 1.500TL ücret aldığı kabul edilerek sonuca gidilmesi HMK’nın 26. maddesine aykırılık teşkil etmemektir.” gerekçesiyle direnme kararının yerinde olduğuna karar verilmiştir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 10.06.2021 tarihli kararıyla, mahkemece kabul edilen ücret miktarının dosya kapsamına uygun olup olmadığı yönündeki temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Dairemize gönderilmesi üzerine, Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI