Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2021/8906 K.2021/13041

...

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının anjiyo hemşiresi olarak çalıştığını, radyasyona maruz kalan personel olmasına rağmen yıllık 1 ay olan şua izinlerinin ve yıllık izinlerinin düzenli ve yasaya uygun olarak kullandırılmaması nedeniyle iş akdini haklı nedenle feshettiğini davalı işverenliğe bildirerek işten ayrıldığını, kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının talep ettiği fazla mesai ücreti ve yıllık izinlerinin zamanaşımına tabi olduğunu, istifa ederek iş akdine son veren çalışanın kıdem tazminatı talep etmesinin mümkün olmadığını, davacının istifa gerekçesi olarak ileri sürdüğü hususları kabul etmediklerini, herhangi bir izin ücreti alacağı da bulunmadığını, şua izninin iki parça halinde kullanılmasını talep edenin de davacının kendisinin olduğunu, bu hususla birlikte davacıya her hafta haftalık izninden başka bir gün radyasyon izni de verildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, taraf vekillerinin temyizi üzerine Yargıtay 9. Hukuk Dairesi’nin 2016/972 Esas, 2019/9865 Karar sayılı ilamı ile ; ...Davacının yedi yılı aşkın süre yıllık izin kullandırılmadan çalıştırılması işçi açısından haklı fesih sebebidir. Şua izni normal yıllık ücretli izinden ayrıca kullandırılması gereken bir izin türüdür.

Bu nedenle yedi yıl izin kullandırılmayan davacının iş akdini feshi haklı olup, kıdem tazminatı talebinin kabulü yerine yerinde olmayan gerekçeyle reddi hatalıdır.

....

Somut uyuşmazlıkta, davacı işçi davalı işyerinde anjiyo hemşiresi olarak çalışmakta olup, şuaya maruz kalan ve şua izni hakkına sahip personel olduğu sabittir. Buna göre günlük çalışma süresinin 3153 sayılı Kanuna göre belirlenmesi gereklidir.

Yasal düzenlemelere göre davacının haftalık çalışma süresinin 30.01.2010 tarihine kadar yirmi yedi buçuk saat olarak kabul edilip hesaplamanın buna göre yapılması gereklidir. 30.01.2010 tarihi öncesi 27,5 saat ve günlük 5 saat üzeri çalışma yasak çalışma olup, doğrudan fazla mesai sayılmalıdır. Ayrıca bu dönem öncesi için işe giriş çıkış kayıtları olmadığından tanık beyanlarına göre sonuca gidilmelidir.

Dosyaya sunulan bordrolarda fazla mesai tahakkuklarının olduğu ancak imza olmadığı anlaşıldığından, fazla mesai hesaplanıp ödenen miktarların toplamdan parasal mahsubunun yapılması gerektiği de gözden kaçırılmamalıdır.” gerekçesiyle bozulmuştur.Yerel Mahkemece bozma ilamına uyularak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı yasal süresi içinde taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında fazla çalışma ücretinin hesabı hususunda uyuşmazlık söz konusudur.

Davacı anjiyo hemşiresi olarak çalışması sebebiyle şuaya maruz kalan ve şua izni hakkına sahip personel olduğundan Dairemizce bozma ilamında da belirtildiği üzere günlük çalışma süresinin 3153 sayılı Kanuna göre belirlenmesi gereklidir.

Davacının haftalık çalışma süresinin 30.01.2010 tarihi öncesi 27,5 saat ve günlük 5 saat üzeri çalışma yasak çalışma olup, üzeri doğrudan fazla mesai sayılması gerekmektedir.Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının günlük ücreti 7.5 saate bölünerek saat ücreti hesaplandığı anlaşılmaktadır. Radyoloji, Radyum ve Elektrikle Tedavi Müesseseleri Hakkındaki Nizamnamenin 21.maddesi gereğince günde 5 saat çalışabileceği dikkate alınarak saat ücretinin hesabında günlük ücretin 5 saat yerine 7.5 saate bölünmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.