Yargıtay 9. Hukuk Dairesi E.2022/15972 K.2022/17098

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; ... 12. ... Mahkemesince verilen 19.11.2013 tarihli ve 2012/839 Esas, 2013/707 Karar sayılı davanın kabulüne ilişkin karar, davalı vekilinin temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin 23.09.2014 tarihli ve 2014/21232 Esas, 2014/24960 Karar sayılı kararı ile kıdem tazminatı ile yıllık ücretli izin alacağı yönünden davanın belirsiz alacak davası olarak açılamayacağı gerekçesiyle bozulmuştur.

... 12. ... Mahkemesince, 17.12.2014 tarihli ve 2014/572 Esas, 2014/801 Karar sayılı karar ile hukuki yararın tamamlanması mümkün dava şartı olduğu gerekçesiyle bozma kararına direnilmiştir.

Direnme kararının davalı vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin 10.02.2015 tarihli ve 2015/2857 Esas, 2015/4384 Karar sayılı kararı ile Daire kararının usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesiyle dosya Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmiştir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu, 01.12.2020 tarihli ve 2015/(22)9-1760 Esas, 2020/969 Karar sayılı kararı ile nispi karar ve ilâm harcına tabi olan davada davacı tarafça, davalı ...

Bakanlığının harçtan muaf olduğu gerekçesiyle dava açılırken maktu olarak yatırılan peşin harcın usul ve yasaya uygun şekilde tamamlanmasının gerekip gerekmediği hususu ön sorun olarak değerlendirilerek, dava değeri para ile ölçülebilir nitelikte olduğundan 492 sayılı Harçlar Kanunu’nun (492 sayılı Kanun) 28 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi gereğince dava değeri üzerinden hesaplanacak karar ve ilâm harcının dörtte birinin peşin olarak ödenmesi gerektiği, buna karşın dava açarken nispi peşin harç yatırılmayıp sadece maktu harç yatırıldığından 492 sayılı Kanun'un 32 nci maddesi gereğince herhangi bir işlem yapılamayacağı,

Mahkemece harç eksikliğinin tamamlattırılması ve daha sonra işin esasının incelenmesi gerektiği belirtilerek direnme kararının usulden bozulmasına karar verilmiştir.

... 12. ... Mahkemesince davacı tarafa harç eksikliği tamamlatılarak yapılan yargılama sonucunda, 02.11.2021 tarihli ve 2021/24 Esas, 2021/179 Karar sayılı karar ile daha önce direnilmesine karar verilen Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin 2014/21232 Esas, 2014/24960 Karar sayılı bozma ilâmına uyulmasına karar verilmiş ve kıdem tazminatı ile yıllık ücretli izin alacağı yönünden davanın hukuki yarar yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Kararın; davacı vekillince temyizi üzerine, Dairemizce 17.02.2022 tarihli ve 2022/698 Esas, 2022/1985 Karar sayılı karar ile direnme kararı verildikten sonra söz konusu karar esas yönünden bozulmadan başka bir karar verilmesinin mümkün olmadığı, direnmeden dönülerek bozma kararı doğrultusunda hüküm kurulmasının usuli kazanılmış hak ilkesini ihlal ettiği gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece Dairemizin bozma kararına uyularak Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin bozmasına karşı önceki kararda direnilmesine ve davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine 6100 sayılı Hukuk Mahkemeleri Kanunu’nun 373 üncü maddesinin beşinci fıkrası gereğince Dairemizce yapılan incelemede; Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesince 2014 tarihli kararın usul ve kanuna uygun olduğunun 10.02.2015 tarihli gönderme kararında bildirildiği anlaşıldığından dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesine karar verilmesi gerekmiştir.

Temyize konu karar, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun usule yönelik bozma kararı sonrasında Mahkeme tarafından verilen hükme ilişkin olup inceleme yetkisi Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna aittir.